W Polsce lat 90. wychowuje się w dość uprzywilejowanych warunkach, w zamożnej klasie średniej. Matka pracuje po przełomie jako prawniczka w kancelarii Senatu, ojciec prowadzi interesy. Z początku idzie mu świetnie. Zandberg kończy prywatne liceum, do której chodzą z nim – jak wspomina – „dzieci szybko bogacących się generałów UB, rezydentów rosyjskiej mafii i Pola Dwurnik”. Gdy jest na studiach, jego ojciec bankrutuje i zaraz potem umiera. Po dziadkach zostaje mu dwupokojowe

Chociaż wśród przeciwników Zandberg ma opinię nie tyle socjalisty, co wręcz bolszewika, komunisty czy w najlepszym razie neomarksisty, to ludzie z jego otoczenia żartują, że stereotypowego lewaka w nim niewiele. Je mięso, ma prawo jazdy (samochodu nie posiada, woli jeździć metrem), jest po ślubie (ale cywilnym). W dodatku mimo, że jest doktorem historii, już od wczesnych lat studenckich zarabiał na życie programując aplikacje mobilne dla biznesu. Wykładał też na Wydziale