Polska powinna mieć ustawodawstwo społeczne

Po zakończeniu zimnej wojny mieliśmy nadzieję. Jednak 2014 rok był przebudzeniem w nowej rzeczywistości: Rosja siłą zmieniła granice jednego ze swych suwerennych sąsiadów, a na granicy Turcji pojawiło się Państwo Islamskie, siejąc terror, usiłując zdobyć terytorium i ustanowić kalifat. Gdy te wydarzenia działy się na naszych oczach, niektórzy w Sojuszu odwracali wzrok, zaprzeczając temu, co się dzieje

Nauka uważa dziś nacjonalizm za uchwytną rzeczywistość socjologiczną. Internacjonaliści nie

mają na swe poparcie argumentów naukowych; ich brak pokrywają pustą wielosłownością

publicystów w rodzaju H. G. Wellsa. Tymczasem w nauce ustala się pogląd, wyrażony zgodnie

przez wielu uczonych, o trudności wywołania uczucia zbiorowego obejmującego cały świat, wobec

nieuniknionego braku jakiejkolwiek zewnętrznej opozycji. W myśl zasad psychologii uczucie

zbiorowe powstać może dopiero z chwilą uprzytomnienia sobie odrębności od innej zbiorowości.

Wśród cech, określających przynależność narodową człowieka, można odróżnić cechy

obiektywne i subiektywne. Do pierwszych należą: język, obyczaj, wiara, wykształcenie, charakter,

pochodzenie itp. Cechy subiektywne to świadomość przynależności do danego narodu, gotowość

ponoszenia dla niego ofiar itp.

Na ogól cechy subiektywne i obiektywne pokrywają się. Bywa jednak, i to wcale nie rzadko, że

Ostatnia walka o wolność, będąca właściwie tylko negacją niewoli w przeciętnych swoich

przedstawicielach, skończyła się klęską. Po niej zapanowała negacja walki, a więc negacja negacji,

wspierająca się hasłami pracy ekonomicznej itp., nie mającymi nic wspólnego z szerszą myślą

narodową. Ale naród współczesny, zwłaszcza zaś naród, podlegający tak szybkiej jak nasz

przeróbce wewnętrznej, nie może długo żyć bez aspiracji, bez myśli przewodniej, przyświecającej

wszystkim jego pracom i walkom, bo warunki polityczne do nieustannej