Miasto doskonale da się czytać w psychoanalitycznych kategoriach. Warszawa jako matka, udział Stefana w powstaniu jako akt matkobójstwa wyzwalającego od kastrującej matrony. Przemiana w żywego trupa jako efekt poczucia winy, które niszczy podmiot, trwanie do końca w beznadziejnej walce jako próbą działań naprawczych, wymierzenia sobie samemu kary. [...] Stefanowi nie udaje się nigdy w pełni uwolnić od matki, zostać niezależnym podmiotem, z opieki matki, przechodzi pod opiekę kolejnych zakochanych w nim kobiet.