Wczoraj byłem w sklepie i na półce zauważyłem pewien batonik... niby taki jakich wiele, jednak dla mnie o niezwykle sentymentalnym znaczeniu bo ich od lat nie widziałem i myślałem, że już ich nie produkują - mowa tu WW i stąd mnie wzięło na #przemyslenia i #refleksje.
Właśnie piję sobie kawę, delektuję się tym kawałkiem czekolady, przypominając sobie de facto beztroskie dzieciństwo w przedszkolu i podstawówce. Przed oczami mam przebłyski dawnych czasów, kiedy prosiło się rodziców o parę złotych na batonika, lemoniadę (tę w proszku także), Biesiadne, gwiazdki Milky Waya (o jak dobrze że wróciły!), Zozole, Dumle czy lody-pałeczki i zajadanie się samemu w ukryciu przed innymi, albo też czasem razem w kilkuosobowej paczce.
Do tego wspominki robienia zamków i grodów w piaskownicy, zabawa w chowanego, nauka jazdy na rowerze, albo też granie w piłkę z kolegami z podwórka. Co prawda zazwyczaj stałem na bramce, które de facto były śmietnikami z dwoma murkami po bokach, jednak mam do tego sentyment - pomysłowość dzieci te naście lat temu była na zupełnie innym poziomie. Z jednej strony to miłe wspomnienia, z drugiej dobija mnie świadomość, że w pewnym wieku wyszedłem z piaskownicy i już do niej nie wrócę. Tylko do piachu jak już. Wtedy czułem, że nic mnie nie ogranicza, mam trochę obowiązków, ale całkowitą swobodę myśli - mogę robić co chcę, co lubię. Zwykły drewniany kijek był pistoletem, innym razem włócznią, kijkiem, ołówkiem, punktem docelowym, celem... Białe kulki z krzewu śnieguliczki w połączeniu z szyjką butelki na którą nakłada się balon tworzyły śmiercionośną broń, aby zaraz być dobrą alternatywą dla folii bąbelkowej, czy istotnym elementem jakiejś piaskowej budowli.
Właśnie piję sobie kawę, delektuję się tym kawałkiem czekolady, przypominając sobie de facto beztroskie dzieciństwo w przedszkolu i podstawówce. Przed oczami mam przebłyski dawnych czasów, kiedy prosiło się rodziców o parę złotych na batonika, lemoniadę (tę w proszku także), Biesiadne, gwiazdki Milky Waya (o jak dobrze że wróciły!), Zozole, Dumle czy lody-pałeczki i zajadanie się samemu w ukryciu przed innymi, albo też czasem razem w kilkuosobowej paczce.
Do tego wspominki robienia zamków i grodów w piaskownicy, zabawa w chowanego, nauka jazdy na rowerze, albo też granie w piłkę z kolegami z podwórka. Co prawda zazwyczaj stałem na bramce, które de facto były śmietnikami z dwoma murkami po bokach, jednak mam do tego sentyment - pomysłowość dzieci te naście lat temu była na zupełnie innym poziomie. Z jednej strony to miłe wspomnienia, z drugiej dobija mnie świadomość, że w pewnym wieku wyszedłem z piaskownicy i już do niej nie wrócę. Tylko do piachu jak już. Wtedy czułem, że nic mnie nie ogranicza, mam trochę obowiązków, ale całkowitą swobodę myśli - mogę robić co chcę, co lubię. Zwykły drewniany kijek był pistoletem, innym razem włócznią, kijkiem, ołówkiem, punktem docelowym, celem... Białe kulki z krzewu śnieguliczki w połączeniu z szyjką butelki na którą nakłada się balon tworzyły śmiercionośną broń, aby zaraz być dobrą alternatywą dla folii bąbelkowej, czy istotnym elementem jakiejś piaskowej budowli.
Jest zimno, więc
NA CO STAWIACIE KUPUJĄC BLUZY?