@HHHHHH: co ciekawe ta gra jest w moim TOP najlepszych gier w jakie grałem. Lubisz się skradać, chować w cieniu i nie straszne Ci gore w grach to polecam.
Opowiem wam pewną historię Mam lat 45, więc dojrzewanie padło na lata 80 Gdy biegaliśmy z kumplami po boisku to rozeszła się informacja, że po 20 będzie film, jakiś Czechosłowacki i będzie gola babka. A że pojawi się niespodziewanie to jest szansa, że rodzice nie zdążą wygonić z pokoju. Boisko szybko opustoszało. Oglądam i jest w połowie filmu scena, zaniosło sie na sex i partner zapytał:
#anonimowemirkowyznania Jest związek. Powiedzmy od paru lat. Ona jest w takim wieku, że czuje ciśnienie że koniecznie musi mieć dziecko, jak najszybciej, nie może przestać o tym myśleć. On w wieku podobnym, ale czuje że absolutnie to nie czas na dziecko, jeszcze nie jest gotowy, nie takie finanse jakby chciał, jeszcze kilka innych planów do realizacji, itp. Od samego początku związku było jasne, że ona bardzo chce mieć dzieci oraz to, że on niezbyt chce mieć dzieci. Ona wiedziała o jego podejściu. On wiedział o jej podejściu.
@xyz23 do wlasnego kimchi potrzebujesz nie pasty (są gotowe ale ja nie mam) tylko papryki w platkach gochugaru, sos rybnego kanari, mąki ryzowej i soli morskiej. No i oczywiscie kapusty, imbiru itp. z gotowych past wychodzi Ci konkretny smak a jak robisz sama to mozna się bawić :)
Dlaczego zdecydowalem sie tu napisac? Bo projekt zaczalem w zeszlym roku - od zakupu dzialki (przetarg gminny). I naprawde wiele sie nauczylem. Moge sie tym podzielic. Pokazujac - co robic - a czego zdecydowanie NIE!
Czy sędzia piłkarski może powołać się na klauzulę sumienia i zgodnie z duchem gry nie podyktować decydującego rzutu karnego? Odwołaj się do podanego fragmentu meczu Salzburg-Marsylia, całości Kapitana Tsubasy i dowolnego meczu Szymona Marciniaka.
Mirki ale ja kiedyś byłem jebnięty xD Przeglądając stare zdjęcia trafiłem na to poniżej. Wyjeżdżałem w któryś weekend z Wrocławia w rodzinne strony i postanowiłem coś odwalić żeby było śmiesznie. Jako że koleżanka z pokoju obok zostawała na miejscu, wpadłem na pomysł że można to fajnie wykorzystać ( ͡º͜ʖ͡º) Zanim sie z nią pożegnałem, wziąłem gitarę, nałożyłem na nią kurtkę i położyłem na krześle żeby wyglądało
Nietoperz Białek kończył nocną wartę w Ambasadzie Nietoperzowego Narodu. Za oknem luksusowej willi jednorożce ocierały się okazałymi skrzydłami, których Białek bardzo im zazdrościł. Przypomniał sobie o żonie, która zawsze rano rozczesywała mu pióra.
Ziewanie nietoperza dobiegało zza rzędu monitorów. Białek automatycznie podłożył leniwe dźwięki pod obraz żony z grzebieniem w skrzydle. Intuicja podpowiadała mu, że lekko otyły kolega z pracy gładzi swój opierzony kałdun taktyczny, przeglądając zdjęcia suszonych jaszczurek pod tagiem gotujzwykopem.
Co prawda święta już za nami, ale przypomniała mi się pewna sytuacja. Pracuję w piekarni i od czasu do czasu z różnych okazji właściciel przekazuje słodycze szkole specjalnej, do której na co dzień uczęszczają dzieciaki z różnymi zaburzeniami i chorobami np. z downem. Mimo ich upośledzenia są to wspaniałe dzieciaki i dlatego kiedy trzeba do nich pojechać zawsze zgłaszam się na ochotnika. Nic tak nie cieszy jak po ch****ym dniu w robocie lecisz do ludzi, którzy cieszą się każdym dniem, a ich uśmiech na twój widok jest szczery i prawdziwy. W tym roku nasza piekarnia ma bardzo dobry okres, a nasz szef jest bardzo ludzki, więc dał nam podwyżki, a także przeznaczył więcej hajsu na dzieciaki, więc zamiast na święta i dzień dziecka jak do tej pory, tłusty czwartek mają co miesiąc. Placówka nie jest duża, ale do najmniejszych nie należy, gdyż jest to jedyny taki ośrodek w okolicy, więc pokazuje to jak spoko jest nasz boss, który zarabiając więcej dzieli się z innymi zamiast brać do siebie i żyć nomen omen jak pączek w maśle. Super sytuacja dla wszystkich, bo dla wielu z tych dzieciaków to jedna z nielicznych szans na łakocie, ponieważ koszt opieki nad nimi często sprawia, że ich rodzicie ledwo dają sobie radę od pierwszego do pierwszego. No ale do tematu. Zapakowałem więc wypieki do auta i ruszyłem w trasę czując się jak #!$%@? zajączek wielkanocny, a uśmiech nie schodził z mojej mordy przez całą drogę, bo wiem jaki entuzjazm wywołają słodycze. Po dotarciu na miejsce przekazałem wszystko opiekunom, żeby to rozdysponowały wśród dzieciaków, a pani dyrektor zaprosiła mnie na kawę, jeżeli mam chwilę czasu. Był to ostatni dzień szkoły przed świętami i w powietrzu czuć było więcej luzu i rozluźnienie. - Wspaniale się zaczął ten rok panie Bekup- zaczęła dyrektorka po czym uśmiechnęła się i podała mi filiżankę znad której delikatnie unosiła się para tworząc fikuśne kształty. - Cóż takiego się stało?- zapytałem, po czym upiłem łyk kawy. Czarna i gorzka, taka jaką lubię. Bo musicie wiedzieć, że nie po to wymyślono kawę gorzką i czarną, by ją słodzić i zabielać. - Będziemy otwierać warsztat!- oznajmiła z dumą. Warsztat to specjalne miejsce w placówce, gdzie starsze dzieci wykonują jakieś proste prace i uczą się podstawowych umiejętności, które w tej pracy im pomogą. Oczywiście wszystko dostosowane do ich poziomu intelektualnego, bo zamysłem jest, by osiągać coraz większą sprawność, ale poprzez zabawę, żeby się za szybko nie zniechęcić.
Jestem na praktykach ( ͡°͜ʖ͡°) W sumie z obowiązków to tylko odbieranie telefonów plus jakieś drobne rzeczy czasem, ale trzeba robić dobre wrażenie, tak więc:
-jedzenia (ciasteczka, kanapki, słodycze) nie trzymam na biurku, tylko na wysuwanej podkładce na klawiaturę -po korytarzu chodzę jakby zawsze mi się spieszyło, nieważne, że od 4 godzin nie zrobiłam nic, a spaceruje bo już mnie boli tyłek od siedzenia i usypiam -jeżeli przypadkiem dostanie mi się jakiś dokument do uzupełnienia, najlepiej jak przynajmniej 3 osoby
źródło: comment_XAD0sHt8L6H4gB4JX3tanRVjekvyUhAU.jpg
Pobierz