Obiecałam sobie, że dzisiaj pójdę spać przed ósmą, a już jest 9 minut po terminie. Nie dość, że mnie ludzie zawodzą, życie mnie zawodzi, to jeszcze sama siebie zawodzę, tak to jest. PS Zapomniałam poinformować, że po trzech czy czterech dniach Alt-J wreszcie mi przeszło i tej nocy wjechała płyta Kula Shaker "Pilgrims Progress", album z 2010. Ale po prawie całej nocy mielenia "Peter Pan RIP" chyba mam już dosyć, więc jutro
Co was trzyma przy życiu? Wyobraźcie sobie że jesteście całkiem sami (albo nie musicie sobie wyobrażać). Wasi rodzice już odeszli, nie macie partnera/partnerki i dzieci, nie macie żadnych znajomych. Pracujecie w jakimś kołchozie/korpo. Co by was wtedy trzymało na tym świecie? Takie życie by wam odpowiadało? Jeśli nie, to mielibyście nadzieję, że coś się zmieni? Czy raczej głównie instynkt przetrwania/strach przed śmiercią?
Obejrzałem dzisiaj jeden z moich ulubionych filmów, skończyłem dzisiaj świetną książkę i choć to wszystko daje mi satysfakcje to na krótko, ostatecznie i tak wraca świadomość że żyję w realnym świecie, jest niedziela i jutro do pracy... Jak inspirujących treści bym nie chłonął to realia są jakie są #przegryw
Moim zdaniem to wszystko wina braku kręcenia wora, od kiedy popularność tortur jąder zaczęła spadać, na świecie dzieje się coraz gorzej