Mogłem zniknąć jako raper, jako człowiek żyłbym dalej,

rap to nie zawód dla mnie i tą wolność sobie chwalę,

ale kiedyś nim uciszyć wycie biedy może chciałem,

brak determinacji, wbić się wtedy ciągłym graniem,

dziś to palę, zwykły koleś, co do życia ma formę.

Choćbym nie wiem jak próbował, nie umiem pisać bez treści,

nawet w nowych butach chodzę po grząskiej nawierzchni.

Tede, skończ skrzeczeć, Peja rapować,

jesteście siebie warci, tak jak ćpun i towar.

Na rodzinnych spotkaniach mówią: dzieciaku, wyrosłeś,

ponoć tak, jak wykapany ojciec,

tylko dzisiaj chyba ja mocniej się o niego troszczę

i w tym wszystkim mamy deja vu, mamo,

bo na rozbiegu życia pędzę po to samo.

Ale cały czas nie wiem, do różnych drzwi pukam,

tam różni ludzie, a ja szczerości w nich szukam.

Marzyło mi się kiedyś nawijać jak Dizkret, a dzisiaj myślę, że nieważne już co myślę.

Rzeczy się psują – zęby, spłuczki, kompy, związki, pralki,

uwierz, też za każdym razem mam mniej sił do walki,

znów poszerza swe zakola strefa dyskomfortu,

a ja tonę w wątpliwościach, zamiast pewnie wbić do portu.

Nieważne jakbym zaczął to i tak wiem, jak dziś skończę,

mimo mojego wieku mam słabość do pięćdziesiątek.