Sam horror w ujęciu stricte akcji wygląda tak, jakby ktoś młodszy i żwawszy przejął stery. Jest donośnie, z przytupem i zaskakująco obficie. Wprawdzie to krótki posiłek, ale gwarantuję, że czyści od stołu nie odejdziecie.

Znudziły Ci się filmy o zombie apokalipsie? Zerknij na "It Stains the Sands Red". Ten tytuł powinien rozpalić co nieco gasnące uczucie.

Gdy nadarza się okazja, Snitter i Rowf uciekają. Zostawiają daleko z tyłu miejsce kaźni, gdzie każdy dzień przypominał poprzedni: szlachtowanie, podtapianie, faszerowanie, trepanacja, zarażanie jakimś syfem na przemian z testowaniem kolejnych medykamentów. Diabelsko smutna, ale i wybitna rzecz.

Na pewno urzekł formą, koncepcją i pozwolił wyszaleć się kreatywnym ze studia. Nie złapał mnie treścią, gdyż ta wyskoczyła z ram korowodu osobliwości. Całość ogląda się jak pokaz haute couter, rzadziej prêt-à-porter. Ale ja lubię takie wulgarne dziwadła (również na poziomie symboliki). Oglądam dalej

Black Belt Jones jest legendą na swojej dzielnicy. Wiedzie spokojne życie w domku na plaży i zajmuje się sprawami typowymi dla czarnoskórego mistrza kung-fu.Z dumą prezentuje swoją żylastą muskulaturę i idealne afro, przechadza się po plaży i obserwuje jak koleżanki wesoło podskakują na trampolinie

MMA i gladiatorzy są w filmie prowadzeni, sponsorowani i ulepszani przez firmy medyczne. Tutaj liczy się tylko specyfik, po którym będziesz twardszy. Będziesz kimś. Uzależniające medykamenty, fale protestujących, zamieszki i ludzie, jak króliki doświadczalne na produkcyjnych taśmach.

Zaskakujący, oryginalny, mroczny, tak o nim piszą.

Zgodnie z życzeniem, w poniedziałek, 21 maja katedrę Świętego Jana w Nowym Jorku, przyozdobiono jasnymi kwiatami i zdjęciami. Przybywający goście otrzymywali zamocowane na długich drążkach piankowe motyle... O Muppetach, Ulicy Sezamkowej, a przede wszystkim Jimie Hensonie

Zaczyna się wyjątkowo sugestywnie, chociaż jak najbardziej w stylu Samuela Fullera. Kelly, prostytutka z ogoloną przez alfonsa głową okłada butem opiekuna. Ma o tyle sporo szczęścia, że typ jest pijany w sztok. Zatacza się, leci na meble, dostaje z syfonu, mamrocze, aż w końcu rozkłada się jak długi

Mgła wypuszcza kolejne koszmary, ludzie się bronią, boją się, skamlą o ratunek. Szaleni stają się bardzie szaleni, desperaci bardziej zdesperowani. Emocji niestety mało, a w zasadzie dużo "cool" sytuacji prosto z PG-13. Za to finał...

Jest to przede wszystkim thriller i to ten najlepszy, bo erotyczny, tak bardzo zapuszczony w kinematografii. Odważny, niełatwy do poskromienia, pikantny, kosmaty nawet. Trzymający w swoich silnych mackach po samo spełnienie.

Najbardziej krwawe zamieszki w historii USA. Kathryn Bigelow znowu uderzy bardzo mocno. Zobaczcie zwiastun, plakat, fotki.

"Małżeńskie porachunki" wypadają gorzej, gdy postanawiają być polskim kabaretem, a humor spada w ramiona przaśnych podśmiechujek. Wtedy też absurd staje się głównym orężem dla przedstawienia komizmu.

Jest bardzo mistycznie i tajemniczo. "The Void" jako horror spełnia swoją rolę najlepiej, gdy staje się łącznikiem miedzy kilkoma filmami Johna Carpentera. Jest przecież "Atak na posterunek 13" (oblężenie, osaczenie), "Coś" (mutacje, brak zaufania, izolacja) oraz "Książę ciemności"

Odwołujący się do przeszłości, w duchu mrocznej opowieści, film nie opisuje tylko historii o kryminalnym podłożu. To przede wszystkim pojedynek z własną wątłą moralnością, z demonami, które warto czasem wypuścić, by posprzątały lub po prostu pożarły swoim mrokiem niepewność.

Tytuł będzie czerpać inspiracje z horrorów z lat 70. i 80. oraz b-klasowego kina lat 50. Stylistycznie będzie nawiązywać do najszlachetniejszej surowizny z ojczyzny reżysera. Brutalny, twardy, nawet barbarzyński, a przede wszystkim w szacunku do tępego, krwawego realizmu. Uwaga na ciężki materiał!

Niestety stało się tak, że aktorskie "Ghost in the shell" to odegrane anime. Odegrane bez serca, chociaż z dbałością o szczegóły, w mocnym duchu cyberpunka i przez to nad wyraz znośne. Cyberpunk zamyka się w jednej frazie: Poza jest wszystkim.

Udała się więc twórcy "Ocalonego" rzecz wybitna. Pomimo że znałem "finał" braci Dżochara i Tamerlana Carnajewów, do samego końca twórca utrzymał mnie w napięciu. Jako widz kibicowałem gliniarzom i byłem jak ten facet w jednej scenie, który chciał wyskoczyć z domu na piżamie i pomóc policjantom

Kozacki horror. Polecam dla muzyki (Slayer, Machine Head, PJ Harvey i kilka innych), sympatycznej rodzinki, zdjęć i tempa. Aha... Warto się również przekonać czym są tytułowe diabelskie łakocie.

Mądry, skromny i chwytający mocno te resztki dzieciaka, które przecież są w każdym z nas. W całej fabularnej otoczce uczy, bawi, a swoich bohaterów nie prowadzi, a pozwala zachowywać się naturalnie. I to właśnie naturalność, dokumentalizm w podejściu do historii czyni "Kes" dziełem wyjątkowym