Aktywne Wpisy
![szklarskaporeba](https://wykop.pl/cdn/c0834752/b6856239e55ef9f3b0c1834f19ef95a5d054673e433d13e566051045bc986680,q60.jpg)
Pracuję na pełen etat, zarabiam powyżej średniej krajowej i nie stać mnie na nic.
Kawalerka w warszawie to koszt około 3300 PLN ze wszystkim. Na jedzenie wydaje około 1800 PLN - czasem gotuje sam, czasem na mieście. 150 PLN place za paliwo. około 100 PLN to leki (problemy skórne) i dodatkowe 150 PLN to jakaś chemia, papier toletowy itp. 200 PLN place za rozrywkę tj. pójście w miesiącu na tenisa / squasha / kręgle lub wyjście ze znajomymi na drinka lub szisze. Zostaje mi około 1000 PLN.
Tymczasem znajomi, którzy maja mieszkanie po babci, kupili im ich bogaci rodzice i pracują w Dino przy takim samym trybie życia maja na koniec miesiąca na koncie znacznie więcej niż ja.
Nie
Kawalerka w warszawie to koszt około 3300 PLN ze wszystkim. Na jedzenie wydaje około 1800 PLN - czasem gotuje sam, czasem na mieście. 150 PLN place za paliwo. około 100 PLN to leki (problemy skórne) i dodatkowe 150 PLN to jakaś chemia, papier toletowy itp. 200 PLN place za rozrywkę tj. pójście w miesiącu na tenisa / squasha / kręgle lub wyjście ze znajomymi na drinka lub szisze. Zostaje mi około 1000 PLN.
Tymczasem znajomi, którzy maja mieszkanie po babci, kupili im ich bogaci rodzice i pracują w Dino przy takim samym trybie życia maja na koniec miesiąca na koncie znacznie więcej niż ja.
Nie
![ruskizydek](https://wykop.pl/cdn/c0834752/6224d9429bac9d6b53f7feee27550b2df0d7bfd4a515f64601305ad951053d40,q60.jpg)
ruskizydek +4
Jeszcze niedawno myślałem, że jestem na dobrym kursie, że szczęście mi sprzyja i jestem w tym miejscu w którym powinienem być. Czułem się szczęściarzem. Życie jest przewrotne, bo wszystko się zmieniło. Mam wrażenie, że wózek na którym jade zaraz wypadnie z torów. Wszystko się #!$%@?ło i mimo, że jestem aktywny jak nigdy, to widzę jak ogarnia mnie chaos. Nadszedł czas spłaty rachunku, który wystawiło mi życie. Cena którą muszę zapłacić, to kawałki mojej duszy, które muszą zostać unicestwione To kim byłem... Wykrwawiam się i jednocześnie nieustępliwie prę naprzód, sam nie wiem po co. To co mnie napędza to chyba nadzieja, że kiedyś znów poczuję ten spokój. Że siedząc nad brzegiem morza o zachodzie słońca i patrząc na rozpalone do czerwoności niebo, przenikać mnie będzie uczucie, że wszystko jest na swoim miejscu i lepiej być nie może. #przemyslenia