Aktywne Wpisy
Viesti +794
Rozwala mnie ta ostatnia nagonka na RODy – nic a nic nie wygląda na zorganizowaną ustawkę. Na co dzień deweloper to synonim najgorszego zła a tu nagle „oddajmy najlepsze tereny w mieście deweloperom, tylko oni tworzą przestrzeń dodaną w mieście”.
Też zwróćcie uwagę na to, że nie pada w takich tezach słowo sprzedajmy tylko oddajmy, przekażmy itp. Biednych deweloperów z pewnością nie stać na ziemię a oni tam by w czynie
Też zwróćcie uwagę na to, że nie pada w takich tezach słowo sprzedajmy tylko oddajmy, przekażmy itp. Biednych deweloperów z pewnością nie stać na ziemię a oni tam by w czynie
![Viesti - Rozwala mnie ta ostatnia nagonka na RODy – nic a nic nie wygląda na zorganiz...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/a62cea8fab14505185f4b18cfb59b6ab08943e325d93485f0698c5833e14e205,w150.jpg?author=Viesti&auth=1a18292e3c5d9e0dc9594b69652b23b0)
źródło: 123
Pobierz
jozef-dzierzynski +304
#rod
#nieruchomosci
Czyli co, w jeden dzien na wykopie pojawiło się kilkadziesiąt kont które zaczęło szkalować rodosy i powtarzać dokładnie tą samą propagande o potrzebie zaorania rod i zrobienia tam parków? To nie jest wcale podejrzane.
Pochwalcie sie chłopaki z której agencji marketingowej jesteście, ile wam płacą za gównoposty na wypoku?
#nieruchomosci
Czyli co, w jeden dzien na wykopie pojawiło się kilkadziesiąt kont które zaczęło szkalować rodosy i powtarzać dokładnie tą samą propagande o potrzebie zaorania rod i zrobienia tam parków? To nie jest wcale podejrzane.
Pochwalcie sie chłopaki z której agencji marketingowej jesteście, ile wam płacą za gównoposty na wypoku?
Mijały długie tygodnie i miesiące, a ja powoli nauczyłem się z tym żyć. Wielu mówiło, że już nigdy nie będzie jak dawniej, że smak przeminął i jedyna prawdziwa słodycz jakiej możemy jeszcze zaznać to ta w naszych wspomnieniach. Nie słuchałem ich. Nie chciałem ich słuchać. Wspomnienia były bowiem ulotne. Szybko zorientowałem się, że nie szanowałem oryginalnego smaku do tego stopnia, że nie pamiętam nawet ostatniego łyka przed zmianą. Smutek jakim napełniła mnie ta myśl szybko jednak minął, a jego miejsce zastąpiła nadzieja. Zrozumiałem, że jeżeli nie miałem okazji świadomie się pożegnać to nasze drogi jeszcze kiedyś się skrzyżują. Przypomniałem sobie tę samotną łzę, która zagościła w moim oku tamtego nieszczęśliwego dnia. Łzę, którą wtedy uznałem za łzę smutku, a którą dziś traktuję jako łzę wzruszenia, którego dopiero miałem doświadczyć.
Wzruszenia, którego przyjście zwiastują zwiewne promyki nadziei, tak jak pierwsze promyki słońca zza horyzontu zwiastują brzask, który niebawem w pełni oświetli pokryte rosą kłosy górskich traw.
#konkursmd