I to prowadzi nas do trzech niewesołych alternatyw.

Pierwsza – powszechna mobilizacja, która zajmie jakieś pół roku. Wojna potrwa do lata i wtedy Rosjanie rzucą się na Ukraińców świeżymi i ogromnymi siłami, żeby oderwać całe Zadnieprze. Niezależnie od tego, czy uda się podbić Kijów, czy nie.

Druga alternatywa – obie strony będą tak zmęczone konfliktem, że w końcu siądą do rozmów.

Ostatni scenariusz, który jeszcze do niedawna wydawał się nieprawdopodobny, to użycie

Wizja bohatera z granatnikiem to przekaz propagandowy.

Tak naprawdę większość pracy wykonuje artyleria, czołgi, bojowe wozy piechoty i piechota zmechanizowana.

Może dojść do zawarcia pokoju np. za miesiąc albo Rosjanie stwierdzą, że pójdą w pełną mobilizację wojsk z myślą „co nam szkodzi, skoro i tak jesteśmy już martwi pod względem gospodarczym”.

Pierwsze wnioski na gorąco powinny być wyciągane po zakończeniu walk.

To moja opinia jako osoby, która podchodzi do wielu spraw raczej sceptycznie i analitycznie.

Kolejna kwestia – Wojska Obrony Terytorialnej. Też krytykowałem ten projekt, bo on wysysał siły z Wojsk Lądowych i dowództwa Wojsk Specjalnych. Ale to było pięć lat temu. Teraz, gdy spojrzymy na to, co dzieje się na Ukrainie, muszę posypać głowę popiołem i powiedzieć „no nie, to strzał w dziesiątkę”. Nie dlatego, że lekka piechota z granatnikami i pociskami przeciwpancernymi jest w stanie zatrzymać czołg. To fajna propaganda Ukraińców, która ma mało wspólnego

Po pierwsze, Polska nie jest w żaden sposób na celowniku Rosjan, jeśli chodzi o konflikt konwencjonalny.

To scenariusz znajdujący się na kompletnym marginesie prawdopodobieństwa. Po upadku Związku Radzieckiego Rosjanie nigdy nie zamierzali podbić naszego kraju czy nawet go okupować. Jeśli spojrzy się na opinię szeregu rosyjskich autorów biegłych w temacie wojennym – to jednogłośne stanowisko.

Nawet w neoimperialistycznych wizjach w oparciu o paradygmat, że trzeba zjednoczyć całe