HERA KOKA HASZ LSD: TRAINSPOTTING 20 LAT PÓŹNIEJ
Film nie próbuje się na siłę odmładzać, co daje mu wiarygodność. Nie próbuje też udawać, że ma ambicje większe niż owładnięcie nas siłą nostalgii. W końcu większość obecnych trzydziesto- i czterdziestoparolatków, o ile nie była więziona w piwnicy i miała w sobie chociaż odrobinę buntu przeciwko nie-wiadomo-czemu, może poczuć choćby namiastkę więzi z bohaterami. Nawet jeśli nasze życie potoczyło się lepiej, o co nie
Film nie próbuje się na siłę odmładzać, co daje mu wiarygodność. Nie próbuje też udawać, że ma ambicje większe niż owładnięcie nas siłą nostalgii. W końcu większość obecnych trzydziesto- i czterdziestoparolatków, o ile nie była więziona w piwnicy i miała w sobie chociaż odrobinę buntu przeciwko nie-wiadomo-czemu, może poczuć choćby namiastkę więzi z bohaterami. Nawet jeśli nasze życie potoczyło się lepiej, o co nie
A jednak. Przy wszystkich pomniejszych niedostatkach - dialogi mogłyby być bardziej wiarygodne, a postaciom przydałoby się więcej głębi psychologicznej - reżyserka Niki Caro wychodzi z tej próby obronną ręką i produkcja pozostawia po sobie dobre wrażenie. Trudno się dziwić, skoro broni się sama historia - jedna z tych nieprawdopodobnych, których
źródło: comment_wLunuuNScCscC3SGScKrtNjsAbSoeyYo.jpg
Pobierz