Odessa portowe miasto i nieoficjalny uniwersytet przestępczości. Elita kasiarzy, szkoła milczenia i chemii, wpływ na półświatek Warszawy, tajne napady w Częstochowie i Paryżu oraz metody Wincentego Brockiego, mentora Szpicbródki.

Zażywny jegomość pod krawatem i w meloniku wygląda jak kupiec albo przedsiębiorca. Ten drugi w skórzanej kurtce i zsuniętym na tył głowy kaszkiecie przypomina bolszewika. Tymczasem fotografie z uratowanych przed urzędowym zniszczeniem akt osobowych wprowadzają nas w błąd: obaj to zawodowi oszuści.

Kasiarze – twierdziły przedwojenne gazety – stanowili zupełnie odrębną kastę w świecie przestępczym. Byli jego arystokracją; to w tamtych latach żurnaliści z upodobaniem używali określenia „dżentelmen włamywacz”. Rozbijając bankowe skarbce, mogli liczyć na miliony.

Kasiarzami byli zwykle inteligentni, często dowcipni i brawurowi mężczyźni, nierzadko władający kilkoma językami. Profesjonalne kasiarstwo wymagało przede wszystkim dużych nakładów. Koszty generowały specjalistyczne narzędzia, środki wybuchowe i balony z acetylenem, których używano do prucia kas.

Jest ich 194. Najlepsi kradną przez przewody klimatyzacyjne przy pomocy wędki!