Iran stracił miliardy na zatrzymanym eksporcie ropy, ale rachunek tej wojny jest znacznie szerszy. USA tracą drogi sprzęt, utrzymanie sił morskich kosztuje miliony dolarów dziennie, a blokada cieśniny Ormuz uderza w transport morski, ropę, LNG, fracht i ubezpieczenia. Na końcu płaci cały rynek.

Czy wojna z Iranem pokazuje, że światowy porządek oparty na prawie coraz częściej ustępuje logice siły i politycznych wyjątków?

Teheran coraz wyraźniej pokazuje, że cieśnina Ormuz pozostaje jednym z jego głównych narzędzi nacisku na państwa regionu. W tle są nie tylko napięcia polityczne, ale też bezpieczeństwo transportu ropy i stabilność globalnych rynków.

Zablokowana cieśnina Ormuz przestaje być chwilowym szokiem, jest przedłużającym się kryzysem. Eksperci czołowych instytucji finansowych nie mają złudzeń, że era taniej ropy dobiegła końca, a przedłużający się konflikt zbrojny wymusza drastyczne zmiany w globalnych prognozach gospodarczych.

Wyspa Kharg pod coraz większą presją. Iran wzmacnia obronę kluczowego terminala ropy, gdy eksport surowca spada, a część ładunków trafia na tankowce jako pływające magazyny.

Irańskie ataki spowodowały zniszczenia w co najmniej 16 amerykańskich bazach wojskowych. Ataki były błyskawiczne i niezwykle precyzyjne, co sugeruje, że musiały zostać przeprowadzone z wykorzystaniem zaawansowanej technologii. Dla Stanów Zjednoczonych, koszty wojny prawdopodobnie są dużo wyższe niż

Powstaną nowe rurociągi. Rząd Iraku skierował do etapu przetargowego wart 4,6 miliarda dolarów odcinek Basra-Haditha, biegnący z południa tego kraju w stronę granicy z Syrią. A to dopiero początek.

Zawieszenie broni między USA a Iranem, które rozpoczęło się na początku kwietnia, "zakończyło" działania wojenne