Na początku epoki wikingów Skandynawowie zredukowali tradycyjny alfabet runiczny sprzed 700 r. n.e. do 16 liter. Zasób ten powiększono późnym średniowieczu, reformując pismo runiczne na wzór alfabetu łacińskiego. Około 600 r. z runami mogli się zetknąć Słowianie osiedlający się w Europie Środkowej.

Anglosasi i Fryzowie rozwinęli pierwotne pismo runiczne, dodając do niego znaki potrzebne do wyrażania głosek, które pojawiły się w ich językach. Po wprowadzeniu w Wielkiej Brytanii alfabetu łacińskiego runy były używane nadal przez wykształconych skrybów w różnych "zastosowaniach specjalnych".

W XVII i XVIII w. (w odstępie 95 lat) w duńskiej wsi Gallehus znaleziono dwa szczerozłote rogi o łącznej masie 7 kg. Kto je wykonał? Do kogo należały? Kim był Hlewagast, którego imię zapisano na jednym z rogów alfabetem runicznym? Co się stało z rogami? (dziś w muzeach oglądamy tylko ich repliki).