Na początku epoki wikingów Skandynawowie zredukowali tradycyjny alfabet runiczny sprzed 700 r. n.e. do 16 liter. Zasób ten powiększono późnym średniowieczu, reformując pismo runiczne na wzór alfabetu łacińskiego. Około 600 r. z runami mogli się zetknąć Słowianie osiedlający się w Europie Środkowej.