Już ponad 150 lat temu Arthur Schopenhauer precyzyjnie to opisał: (czego rozpłodowcy nie ogarniają z konsekwencją świnek idących na r--ź) przyjemność nie jest stanem pozytywnym ani samodzielnym dobrem. Jest jedynie chwilowym brakiem bólu lub zaspokojeniem potrzeby. Życie jest jak wahadło: gdy czegoś nam brakuje, cierpimy (głód, samotność, nuda). Gdy to dostajemy, odczuwamy krótkotrwałą ulgę, którą nazywamy przyjemnością, by za chwilę znów popaść w nudę lub nowy brak którego nie da
Najbardziej absurdalne jest to, że w społeczeństwie, w którym samo stworzenie człowieka przedstawiane jako powód do dumy, konsekwentne ponoszenie kosztów tej decyzji uchodzi za zasługę, podczas gdy samo zainteresowanie losem tych, którzy już istnieją, nie wymaga przecież produkowania kolejnych potrzebujących. Nie stworzyć problemu, a następnie go rozwiązywać, to nie brak altruizmu. To rezygnacja z niekoniecznego generowania ryzyka cierpienia.
I taka osoba będzie chorować, cierpieć, doświadczać strat, lęku,
Nie rozumiem, jak można być tak egoistycznym, żeby sprowadzać na świat kolejne osoby tylko dlatego, że samemu chce się spełniać swoje marzenia, mieć rodzinę i poczucie sensu. Mam wrażenie, że ludzie traktują dziś posiadanie dzieci jak obowiązkowy etap życia, a nie decyzję, za którą ktoś inny będzie ponosił konsekwencje przez kilkadziesiąt lat.
Czy to naprawdę takie trudne zrozumieć, że dziecko to nie tylko spacery, pierwsze słowa i pokazywanie mu odwiedzonych miejsc? To również
Rodzenie dzieci to najbardziej bezczelna rzecz jaką można zawrzeć w cudzym imieniu: stawiasz kogoś na starcie bez jego zgody, wręczasz mu ciało, które będzie bolało, głowę, która będzie się bała, i zegar, który od pierwszego oddechu odlicza do końca. Potem nazywasz to cudem, jakby piękne słowo unieważniało rachunek.
kończy naukę, a zamiast wolności dostaje rachunki, czynsz i obowiązek sprzedawania większości swojego czasu, żeby móc dalej funkcjonować. Potem mówi mu się, że to
Ale ja współczuję tym biednym dzieciom tego kukolda beciaka sojaka, który regularnie wstawia tu ich zdjęcia podczas codziennej rutyny, jakby to było coś niesamowitego i jeszcze podnieca się jaki to on niby fajny. To horror mieć takiego rodzica. Za 5-6 lat dzieciaki wylądują na ostrych antydepresantach lub po prostu w zakładzie zamkniętym. Szkoda ich.