Siedzę w baraku, stukam w cegłę jak w „Długość dźwięku samotności”, a tu wpada on – wachman Fajfus. Mówią, że kiedyś był zwykłym „Chłopcem” z rynku w Mysłowicach, ale odkąd włożył czarne oficerki, sprzedaje już tylko „Marzenia” – cudze, zdeptane.

Fajfus ma swój rytuał: najpierw gwizdnąć refren z „Peggy Brown”, potem szarpnąć pierwszego z brzegu za pasiak i zawołać, że dziś kręcimy „Scenariusz dla moich sąsiadów”. A jego scenariusz zawsze kończy się