#anonimowemirkowyznania #depresja (nie moja) #zwiazek #zwiazki #rozowypasek #wtf Oboje jesteśmy w połowie drogi do 40tki, oboje po rozwodzie, oboje po jednym kaszojadzie z poprzedniego małżeństwa. Poznaliśmy się ponad 3 lata temu, ogień od razu, zamieszkaliśmy u mnie. Błogość w c--j. Okazało się, że różowa z bardzo, bardzo ciężką historią - dda, mąż zdradzająca p---a, jej samoocena muł i kopie dalej. Ja jak zwykle dobry samarytanin poszedłem w to, bo dobra dziewczyna. Wyciągnąłem ją na akceptowalny poziom samooceny, poszła na terapię, leki. Zaczęło być lepiej i lepiej, i lepiej. Wspólne plany, dzieciaki ze sobą cudowny kontakt. Pomagam jej w sprawach urzędowo-administracyjnych, bo ma taki lęk do tego, prowadzę ją z dnia na dzień, miesiąca na miesiąc przez - bądź co bądź - gównianą codzienność rzeczywistości: pandemia, zmiana pracy, inflacja. Nagle jej o----------o. Od pół roku równia pochyła z krótkimi okresami normalności. Ostatni miesiąc to jakieś koło fortuny żali, problemów, niespełnionych oczekiwań, wymagań, dziwnych porównań, projekcji i abstrakcyjnych kolaży rzeczywistości i przyszłości. A wszystko oparte o... kasę. Ona chce zwiedzać, nic jej nie kupuje, nic w nią nie inwestuje, życie jej ucieka przez palce, ona nie chce już takiego samochodu - trzeba nowy kupić, itp, itd. Bazując na faktach i liczbach, ostatnie 3 miesiące odciążam jej budżet w kwocie od 3000 zł do 4500 zł. A ostatnie 12 miesięcy to był stabilny trend rosnący, można przyjąć, że pierwszy miesiąc tego okresu to było 2000 - 2500 zł. Co ważne, to s--s na poziomie kosmicznym, bez tabu, pełna szczerość i zrozumienie, chęć i realizacja przekraczania swoich granic. Miód i tyle. Ostatnio wspólni znajomi nawet próbowali na nią wpłynąć, żeby wróciła do systematycznych wizyt u psychiatry, ale jest na takim etapie samonakręcającej się spirali, że kiedyś to by dało jej do myślenia, tak teraz, jedynie wydaję się betonować jej stan.
Pierwszy raz jestem na takim rozdrożu, bo z jednej strony wiem jaka jest, gdy jest zdrowa, a z drugiej strony powoli wyczerpują się moje terapeutyczne umiejętności i zwykła, ludzka cierpliwość... Nie mam zupełnie obaw o siebie, bo znam swoją wartość, patrzę czasami na siebie w lustrze i swoją przyszłość zbuduję w taki sposób jaki będzie dla mnie OK. Martwię się bardzo o nią, bo jednak szczerze i bardzo ją kocham.