Plakac mi sie chce jak sobie pomyślę ze tyle lat zmarnowalem. Ze tyle lat zyje w pustce. Ze tyle lat nigdy nic. Dopoki czlowiek jest opętany oparami eskapizmu to jest znośnie. W momencie gdy ta mgla zanika zanika tez poczucie bezpieczeństwa (to akurat truizm). Człowiek zaczyna ruminowac nad dawnymi tematami ktore nie zostaly zamknięte, nad relacjami ktorych nigdy w istocie nie było, nad codziennoscia ktora jest koszmarem a której nie potrafi zmienić.

koneser_progresywnego_discopolo






