10 lat temu byłam przed 22 urodzinami. Niby byłam dorosła, a nic mnie nie interesowało. Z automatu uważałam, że nic sie nie uda i nawet nie próbowałam. Siedziałam w swoich lękach i mentalności biedoty. Szkoła? A po co boje się. Praca inna niż w żalosnym rodzinnym handlu? Też nie, bo się bałam. Jakieś wycieczki, fajne przeżycia, fajnie się ubrac i iśc na koncert? Nieee szkoda kasy, po co, nie mam z kim,
@wesolarzapka: też moje życie zaczęlo się po 30. Myślę, że dużo takich ludzi jest. Po 30 rozpoczął się najlepszy okres w życiu, staram się nadrobić, gdyż też uważam, że okres gdy miałem 18-27 lat po prostu zmarnowałem. Najlepszą młodość zmarnowałem, ale w wieku ok. 28, 29 lat wziąłem się za zmiany i los się odwrócił.
taklubnie