W dzisiejszym raporcie: Szef Wagnera zdobywa coraz większą władzę, Putin bierze się za obcokrajowców, wojsko rosyjskie wraca do taktyki walenia głową w mur, partyzantka Ukraińska donosi o problemach na tyłach a limit 20 000 znaków ssie.
Od Rosyjskiego Ministerstwa Obrony słychać można było sporo informacji o rosyjskich zdobyczach terytorialnych w obwodzie donieckim z dnia 13 i 14 listopada co ma prawdopodobnie wprowadzać narracje, że siły rosyjskie intensyfikują działania w obwodzie donieckim po wycofaniu się z prawobrzeżnej części obwodu chersońskiego. Rosyjskie ministerstwo ogłosiło zdobycie Majorska (20 km na południe od Bachmutu) i Pawliwki (45 km na południowy zachód od miasta Doniecka) co było pierwszym ogłoszonym sukcesem w przeciągu ostatnich tygodni[1]. Jak oceniał ISW w raporcie z 13 listopada, siły rosyjskie prawdopodobnie skierują większą ilość wojska do obwodu donieckiego po tym jak opuszczono prawobrzeżną część obwodu chersońskiego. Siłom rosyjskim prawdopodobnie uda się zdobyć trochę obszarów w przeciągu najbliższych dni i tygodni, ale mało prawdopodobne by były to zdobycze o dużym znaczeniu. Rosjanie prawdopodobnie ogłaszają głośno swoje zdobycze terytorialne bo to by odwrócić uwagę swojego społeczeństwa, niezadowolonego z rosnących strat i odwrotu spod Chersonia.
Wizyta prezydenta Ukrainy Zełeńskiego w mieście Chersoń w dniu 14 listopada, skłoniła rosyjskich komentatorów do nasilonej i bardziej merytorycznej krytyki względem rosyjskiej armii, jej potencjału wojskowego i odwrotu spod Chersonia. Rosyjscy blogerzy narzekali przede wszystkim na to, że Zełeński przybył do Chersonia i poruszał się swobodnie, co rodzi pytania "dlaczego nie uderzono na Zełeńskiego" [3]. Niektórzy wręcz otwarcie mówią, że to znak, że dowództwu wojskowego nie zależy na wygranej w wojnie przez co doprowadzili do "Hańby" jaką jest postawienie stopy Ukraińskiego Prezydenta na "rosyjskiej ziemi". Rosyjscy komentatorzy w ostatnich dniach przyjmowali raczej umiarkowaną postawę, starając się usprawiedliwiać decyzję odwrotu [5]. Widać jednak wyraźne przesunięcie retoryki z lekkiego popierania rozsądnej decyzji, do otwartego gniewu na rosyjskie dowództwo, które jak wspominaliśmy jest pod naciskiem politycznym Kremla i stara się zdobyć jak najwięcej terenów w Doniecku.
Właściciel Wagnera Jewgienij Prigożyn stale umacnia swoją pozycję niezależnego watażki, można wręcz powiedzieć wyciągniętego z czasów stalinowskich, stając się powoli najistotniejszą osobą frakcji pro-wojennej i nacjonalistycznej części społeczeństwa. Prigożyn skomentował wideo z egzekucji jeńca wojennego Wagnera, Jewgienija Nużina, sarkastycznie popierając egzekucję, nazywając skazanego zdrajcą narodu rosyjskiego [6]. Większość źródeł odnotowała, że Wagner dokonał egzekucji Nużina po wymianie jeńców 10 listopada, ale kilka twierdziło, że Wagner porwał żołnierza z Kijowa dzięki powiązaniom Prigożyna z rosyjską Federalną Służbą Bezpieczeństwa (FSB) i rosyjskim Sztabem Generalnym. [7] Prigożyn twierdził, że Nużin zaplanował swoją ucieczkę, do Ukrainy i wykorzystał okazję, aby porównać Nużina do rosyjskich elit, które lekceważą interesy narodu rosyjskiego i odlatują od problemów Rosji w swoich osobistych odrzutowcach biznesowych. [8] Rosyjska społeczność nacjonalistyczna w przeważającej większości przyjęła z zadowoleniem publiczne ukaranie domniemanego dezertera, zauważając, że dowództwo Wagnera podejmuje odpowiednie działania w celu zdyscyplinowania swoich sił.[9] Niektórzy komentatorzy porównali nawet egzekucję do "heroicznej" egzekucji Józefa Stalina na rosyjskim rewolucjoniście marksistowskim Leonie Trockim, który również uciekł z bolszewickiej Rosji, co jeszcze bardziej potwierdza atrakcyjność Prigożyna wśród zwolenników okrutnej spuścizny Stalina. Prigożyn zyskuje popularność środowiskach zainteresowanych ideologią wyższości narodowej Rosji, brutalną polityką Związku Radzieckiego i niechęcią do korupcji na Kremlu, którą prezydent Rosji Władimir Putin wykorzystywał jako siłę polityczną przez cały okres swoich rządów.
Prigożyn stale wykorzystuje swój udział w rosyjskiej inwazji na Ukrainę do umocnienia swoich wpływów w Rosji. Jeden z komentatorów wyraził obawę, że integracja najemników Wagnera z rosyjskim społeczeństwem jest "zniszczeniem iluzji legalności i poszanowania praw człowieka w putinowskiej Federacji Rosyjskiej."[11] Bloger dodał, że Prigożyn przejmuje inicjatywę w celu rozszerzenia władzy Wagnera w Petersburgu, podczas gdy rosyjskie siły bezpieczeństwa "ignorują problem". Takie opinie nie są jeszcze rozpowszechnione wśród rosyjskich nacjonalistów, ale podkreślają obawy związane z szybkim wzrostem pozycji Prigożyna na wskutek wojny, co może mieć istotny wpływ na dalsze rządy Putina. Prigożyn, , zażądał od Prokuratury Generalnej FSB wszczęcia śledztwa przeciwko gubernatorowi Sankt Petersburga Aleksandrowi Beglovowi o zdradę stanu po tym, jak petersburscy urzędnicy odmówili wydania pozwolenia na budowę Centrum Wagnera w tym mieście.[12] Publicznie wyśmiał również rosyjską biurokrację na pytanie, czy jego siły będą trenować na rosyjskich poligonach, co prawdopodobnie miało na celu dalsze podkreślenie niezależności jego sił.[13] Wybryki Prigożyna w sferze politycznej są bezprecedensowe w reżimie Putina.
Wschodnia Ukraina: (wschodni obwód charkowski-zachodni obwód ługański)
Siły ukraińskie kontynuowały w dniu 13 i 14 listopada działania kontrofensywne na linii Swatowe-Kreminna. Opublikowane 13 listopada materiały geolokacyjne potwierdziły, że siły ukraińskie wyzwoliły Makiejewke, około 23 km na południowy zachód od Swatowa.[14] Dowódca jednostki rezerwowej rosyjskich wojsk bojowych BARS-13, Siergiej Femczenkow, stwierdził, że sytuacja na linii frontu w Swatowe "zaostrzyła się" i zmusiła siły rosyjskie do wycofania się z okolic Makiejewki. [15] Źródła ukraińskie i rosyjskie informowały o trwających starciach w kierunku Novoselivske, Volodymyrivki, i Stelmachiwki (wszystkie na północny zachód od Swatowa) w kierunku autostrady R66.[16] Niektórzy rosyjscy blogerzy zauważyli, że elementy karabinów zmotoryzowanych 1 Armii Czołgów zajmują pozycje obronne w okolicach Novoselivske. [17] Rosyjskie Ministerstwo Obrony (MoD) twierdziło również, że siły ukraińskie kontynuowały ataki na rosyjskie pozycje w rejonie Chervonopopivki, niecałe 10 km na północny zachód od Kreminny.[18] Ukraiński Sztab Generalny poinformował, że siły ukraińskie powstrzymały rosyjskie natarcia w pobliżu miejscowości Torske, około 16 km na zachód od Kreminny. [19] Siły ukraińskie nadal atakowały rosyjską logistykę na linii Swatowo-Kreminna, a materiały filmowe pokazały następstwa ukraińskiego uderzenia HIMARS na rosyjską bazę na Miluvatce, tuż na południe od Swatowa.[20]
Siły ukraińskie i rosyjskie zaangażowały się w starcia na północny zachód od Łysyczańska. Ukraiński Sztab Generalny poinformował, że siły ukraińskie odparły rosyjskie ataki na Biłohoriwkę, około 13 km na północny zachód od Łysańska.[21] Rosyjskie źródła po raz drugi od 7 listopada twierdziły, że oddziały Grupy Wagnera i Ługańskiej Republiki Ludowej przełamały ukraińską obronę w Biłohoriwce i wkroczyły do miasta.[22]
Siły rosyjskie bezskutecznie próbowały 13 listopada odzyskać pozycje w północno-wschodniej części obwodu charkowskiego. Źródła ukraińskie i rosyjskie twierdziły, że rosyjskie śmigłowce przeprowadziły rajd na pozycje ukraińskie w Ternova (ok. 31 km na północny wschód od Charkowa), a rosyjski bloger zauważył, że siłom rosyjskim nie udało się zdobyć osady na dzień 13 listopada.[23] Siły rosyjskie przeprowadziły również uderzenia rakietowe z systemów obrony powietrznej S-300 na newralgiczne miejsca w Charkowie w dniu 14 listopada.[24]
Główny wysiłek Rosji - wschodnia Ukraina
Siły rosyjskie zintensyfikowały 13 i 14 listopada działania ofensywne w okolicach Bachmutu. Ukraiński Sztab Generalny poinformował, że siły ukraińskie odparły rosyjskie ataki naziemne w okolicach Bachmutu, Biłohoryjki (ok. 20 km na północny wschód od Bachmuta), Spirne (30 km na północny wschód od Bachmuta), Torecka (25 km na południowy zachód od Bachmuta) i Kurdyumiwki (13 km na południowy zachód od Bachmuta). [25] Rosyjskie Ministerstwo Obronyi rosyjskie źródła twierdziły, że siły rosyjskie zajęły Mayorsk (20 km na południe od Bachmuta) 13 listopada, ale rzecznik prasowy Ukraińskich Sił Zbrojnych Serhij Czerepach zakwestionował te doniesienia[26] ISW nie jest w stanie niezależnie potwierdzić tych doniesień. Rosyjskie źródła twierdziły, że siły rosyjskie przeprowadziły również ataki naziemne na północny wschód od Bachmutu w pobliżu miejscowości Werchnokamianske, Spirne i Bilohoriwka. [27] Źródła rosyjskie twierdziły również, że siły Wagnera posunęły się w głąb południowo-wschodnich obrzeży Bachmutu, a na południowo-wschodnich obrzeżach miejscowości Soledar (ok. 12 km na północny wschód od Bachmułu) trwają zacięte walki między siłami ukraińskimi i wagnerowskimi.[28] Źródła te twierdziły, że siły ukraińskie wyposażają swoje twierdze na drodze sił rosyjskich, w pobliżu Bachmułu i Soledaru. [29] Rząd ukraiński poinformował, że siły rosyjskie zrzuciły zakazaną b--ń chemiczną, kilka granatów aerozolowych K-51, na twierdze ukraińskie 14 listopada.[30] Użycie broni chemicznej, takiej jak granaty aerozolowe K-51, jest wyraźnie zakazane przez Konwencję o zakazie broni chemicznej (CWC).[31] Zarówno siły rosyjskie, jak i ukraińskie nasiliły ostrzał, uderzenia rakietowe i artyleryjskie wzdłuż linii kontaktowej w rejonie Bachmutu.[32]
Siły rosyjskie nasiliły działania ofensywne wokół miasta Awdijiwka-Donieck 13 i 14 listopada. Ukraiński Sztab Generalny poinformował, że siły ukraińskie odparły rosyjskie ataki naziemne w okolicach Krasnohoriwki, Pierwomajska i Wodyń, na północno-zachodnich obrzeżach miasta Doniecka, oraz Marinki i Nowomichajliwki na południowo-zachodnich obrzeżach miasta Doniecka. [33] Rosyjskie źródło twierdziło, że siły rosyjskie powoli posuwały się przez ukraińskie obszary umocnione w pobliżu Marinki, Krasnohoriwki i Nowomichajliwki.[34] Rosyjskie źródła twierdziły, że siły rosyjskie powoli posuwały się przez ukraińskie obszary umocnione w pobliżu Pierwomajska, Wodyń i Newelska (19 km na północny zachód od miasta Doniecka). [35] Materiały z geolokalizacji zamieszczone 12 listopada pokazały, że siły rosyjskie posunęły się do północno-zachodnich obrzeży miejscowości Opytne (ok. 12 km na północny zachód od Doniecka), a źródła rosyjskie twierdziły, że wojska rosyjskie próbują zepchnąć siły ukraińskie dalej na zachód od tej miejscowości.[36] Źródło rosyjskie podało, że siły ukraińskie ustawiły zapory minowe na drodze sił rosyjskich, aby spowolnić rosyjski atak. [37] Jeden z rosyjskich blogerów wojennych twierdził, że celem sił rosyjskich jest zdobycie Vodiane, co pozwoliłoby im ominąć Awdijiwkę i ostatecznie zająć Tonenke (ok. 19 km na północny zachód od miasta Donieck), w celu odcięcia ukraińskich linii zaopatrzenia w rejonie Awdijiwka a Donieckiem.[38] Zarówno siły rosyjskie, jak i ukraińskie zintensyfikowały ostrzał, uderzenia rakietowe i artyleryjskie wzdłuż linii kontaktowej w tym rejonie.[39]
Siły rosyjskie twierdziły, że 13 i 14 listopada zajęły tereny na południowy zachód od miasta Donieck. Rosyjskie Ministerstwo Obrony i rosyjskie media twierdziły, że rosyjskie oddziały zdobyły Pawliwkę (45 km na południowy zachód od miasta Donieck) 14 listopada po tym, jak siły ukraińskie przeprowadziły nieudane kontrataki w pobliżu Pawliwki i Nikolska 13 listopada. [40] Ukraiński Sztab Generalny poinformował zaś, że siły ukraińskie odparły rosyjskie natarcie w pobliżu Pawliwki 13 listopada, podczas gdy rosyjskie źródła twierdziły, że siły rosyjskie nadal umacniały kontrolę nad północnymi obrzeżami miejscowości. 41] Rosyjski bloger twierdził, że siły rosyjskie przeprowadziły operacje szturmowe z kierunku Pawliwki, próbując wyprzeć siły ukraińskie zza rzeki Kasztelan. [42]Rosyjskie źródła twierdziły, że nacierające jednostki rosyjskiej 155 Brygady Piechoty Morskiej Floty Pacyfiku, 40 Brygady Piechoty Morskiej i batalionu "Kaskad" zabiły dużą liczbę ukraińskiego personelu, który nie zdążył wycofać się z pozycji w Pawliwce, a 14 listopada wzięły do niewoli pozostałych ukraińskich żołnierzy. [43] Niektóre źródła rosyjskie twierdziły, że siły rosyjskie nie poczyniły znaczących postępów na południe od Nowomiejówki z powodu wykorzystania przez siły ukraińskie przewagi wysokości terenu między Pawliwką a
Wuhłedarem.[44] Ukraiński Sztab Generalny poinformował, że siły rosyjskie kontynuowały rutynowy ostrzał wzdłuż linii kontaktu w obwodzie donieckim i wschodnim obwodzie zaporoskim 13 i 14 listopada.[45]
Utrzymanie pozycji na froncie i zabezpieczenie tyłów przed ukraińskimi uderzeniami)
Siły rosyjskie kontynuowały działania obronne na lewym brzegu obwodu chersońskiego w dniach 13 i 14 listopada. Zdjęcia satelitarne zamieszczone 13 listopada pokazują nowo utworzone rosyjskie linie obronne wzdłuż lewego brzegu Dniepru, na wschód od Berysławia wokół Hornostajewki (28 km na północny wschód od Berysławia), Lyubymivki(8 km na południowy wschód od Berysławia) i Petropawliwki (25 km na południowy wschód od Berysławia). [46] Dodatkowe zdjęcia satelitarne pokazują rozwój rosyjskich linii obronnych w Łukjance (16 km na południowy wschód od Berysławia) w okresie od 8 października do 10 listopada.[47] Ukraińskie źródła wojskowe podały, że wojska rosyjskie prowadzą przygotowania obronne na lewym brzegu i uderzają na pozycje ukraińskie i wspólnoty mieszkaniowe na prawym brzegu. [48] Rzecznik Sił Południowych Ukrainy Natalia Humeniuk, stwierdziła, że siły rosyjskie uderzyły 13 listopada w opuszczone skupisko sprzętu w Czornobajiwce
(tuż na północny zachód od miasta Chersoń), co według rosyjskiego Ministerstwa Obrony było uderzeniem na ukraińskie stanowisko dowodzenia. [49] Źródła ukraińskie podały również, że siły rosyjskie przeprowadziły 14 listopada uderzenie moździerzowe na Hornostajiwke, osadę na lewym brzegu Dniepru w której cywile odmówili ewakuacji wgłąb Rosji.[50]
Rosyjskie źródła szeroko twierdziły, że ukraińskie oddziały dokonały ograniczonego nalotu i próbowały wylądować na półwyspie Kinburn w nocy z 13 na 14 listopada. Rosyjscy blogerzy informowali, że ukraińskie grupy desantowe zorganizowały się w Ochakowie w obwodzie mikołajowskim i próbowały wylądować na półwyspie w Pokrowsku, ale siły rosyjskie zniszczyły zgrupowanie w trakcie walki.[51] Źródła ukraińskie nie skomentowały tych doniesień. Rosyjscy blogerzy wyrażali obawy, że nalot ten świadczy o zdolności Ukrainy do lądowania na lewym brzegu Dniepru[52].
13 i 14 listopada siły rosyjskie kontynuowały rutynowe ataki artyleryjskie, powietrzne i rakietowe w obwodach zaporoskim, mikołajowskim i dniepropietrowskim oraz na prawym brzegu obwodu chersońskiego.[53] Źródła ukraińskie podały, że 14 listopada siły rosyjskie wystrzeliły rakiety przeciwlotnicze w Ochakowie w obwodzie mikołajowskim, co według źródeł rosyjskich miało na celu zakłócenie ukraińskiej kontroli ogniowej nad półwyspem Kinbrun. [54] Siły ukraińskie uderzyły 13 i 14 listopada na rosyjskie rejony koncentracji na lewym brzegu obwodu chersońskiego i wymierzyły w koncentracje osobowe w Dnipryany, Chaplynka, i Hola Prystan.[55]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Źródło: https://www.understandingwar.o...
tygodnia
Komentarze (3)
najlepsze
Aktywność na terenach okupowanych przez Rosję
Rosyjscy urzędnicy okupacyjni kontynuowali "ewakuację" i przymusowe przesiedlenia mieszkańców na terenach okupowanych. Ukraiński Sztab Generalny poinformował 14 listopada, że rosyjscy urzędnicy eksmitują obywateli Ukrainy z ich domów w obwodzie zaporoskim, aby zakwaterować w nich rosyjskich żołnierzy.[71] Ukraiński Sztab Generalny poinformował również, że rosyjskie siły planują całkowitą ewakuację ludności cywilnej z miejscowości Rubiżne, Kreminny i Siewierodoniecka, które znajdują się w okupowanym przez Rosję obwodzie ługańskim.[72]
Rosyjscy okupacyjni