Boję się, że moja mama zniszczy moją przyszłość...
Z góry przepraszam za tyle tekstu, ale musiałem z siebie to wszystko wyrzucić. Przepraszam także za wszelkie błędy, ale jestem bardzo zestresowany i po prostu piszę co myślę.
Mam 20 lat i już od jakiegoś czasu mój świat stopniowo zaczął się walić. Przez głupotę (z mojej perspektywy inaczej tego nie mogę nazwać) mojej matki mamy ogromne długi (mieszkanie, media). Chodzi tutaj o to, że moja matka nie interesuje się niczym co w tym momencie ważne (czyli zajmowanie się odkręceniem jakoś sprawy tych długów, jakimś ogólnie zainteresowaniem w tej kwestii). Nawet kiedy były pieniądze nie płaciła żadnych rachunków (jedynie za internet i telewizje), a tak naprawdę dała by radę zapłacić wszystkie i starczało by nam na przeżycie (ja przez cały czas myślałem, że same opłaty są na tyle wysokie, że nie starczało by nam na jedzenie). Teraz, kiedy dowiedziałem się o wszystkim ta sprawa wydaje się dla mnie być o tyle nie pojęta, że całe te rachunki nie były wcale takie wysokie i nie potrafię pojąć dlaczego moi rodzice (głównie moja mama, ale o tym zaraz) nie potrafili raz na cholerny miesiąc iść i zapłacić. Zresztą kiedy były jakieś problemy z pieniędzmi, albo przychodziły jakieś ponaglenia o zapłatach, rodzina zawsze starała się im pomóc, ale niestety do czasu...
Pięć lat temu zmarł mój ojciec, który tak naprawdę był jedyną "ostoją" w moim domu, bo tak naprawdę większość dobrych wspomnień jest związane właśnie z nim. Od tamtej pory moja mama przestała utrzymywać kontakt nawet ze SWOIMI RODZICAMI, KTÓRZY ZAWSZE CHCIELI DLA NIEJ DOBRZE I ZAWSZE STARALI SIĘ JEJ POMÓC. Uwierzcie lub nie, ale z dwojga moich rodziców, to właśnie mój tata utrzymywał największe kontakty z rodzicami mojej mamy. Kiedy było coś do zrobienia, to zawsze do nich chodził (ja zresztą też) i pomagał. Taka sama sytuacja tyczy się również mojej cioci (siostry mamy), która też niezliczone razy próbowała pomóc mojej mamie w tych problemach, ale niestety bez odzewu (i to nie jest tak, że moja mama najzwyczajniej w świecie tej pomocy odmawiała). Naprawdę nie wiem jakie są motywy "sporu" pomiędzy moją mamą, a tak naprawdę wszystkimi dookoła. Nigdy z moją mamą nie odbyłem szczerej rozmowy na temat jej problemów, ponieważ nawet jeżeli chce z nią pogadać na jakiś temat związany z nią, to ona reaguje agresją (wyzywa mnie, każe mi "wyp*erdalać", trzaska drzwiami). Agresją reaguję zresztą tak naprawdę na wszystko, nawet przy zwykłej rozmowie, jeżeli się z nią nie zgodzisz, to ona zaczyna krzyczeć i się denerwować. Pamiętam sytuację, kiedy nie mieliśmy pieniędzy i kiedy moja mama nie miała papierosów (jest nałogową palaczką), kazała mi wtedy pójść do dziadka aby pożyczył nam jakieś pieniądze. Pamiętam, że wtedy zacząłem na nią krzyczeć odnośnie tych papierosów, że dlaczego ona je pali wiedząc na własnej skórze jakie są tego konsekwencje (mój ojciec zmarł na raka płuc). Zdenerwowała się wtedy do tego stopnia, że rzuciła telefonem w ziemie, a ten roztrzaskał się w drobny mak (a telefon do najgorszych nie należał, do tego nie było nas stać na kupowanie sobie co chwile nowego).
W skrócie, to moja mama ma totalnie wywalone na wszystko co się dzieje dookoła. Interesuje ją tylko żeby ona wszystko miała, ale od siebie nie potrafi nic dać. Przychodzi z pracy do domu, a potem siedzi na internecie lub ogląda telewizję (nawet nie utrzymuje porządku w domu, jedyne co robi to włącza pralkę i czasami wytrze blat). Już od dłuższego czasu (kiedy mieszkam tylko z mamą) czuję się jakbym był sam, jakby moja mama była tylko jakąś współlokatorką. Nie rozmawiamy ze sobą (sporadycznie na temat jakichś dupereli, zresztą z mamą powinno się rozmawiać o wszystkim), nie przypominam sobie żebym kiedykolwiek odbył z moją mamą jakąś szczerą rozmowę na jakiś temat. Każda poważniejsza rozmowa, kiedy przedstawia się jakieś swoje racje kończy się agresją i wyzwiskami z jej strony.
Teraz, kiedy dorosłem i zrozumiałem powagę sytuacji w jakiej się znajdujemy zacząłem sam zajmować się tymi wszystkimi sprawami związanymi z długami matki. Przerwałem nawet studia aby móc teraz iść do pracy i jakoś to wszystko odkręcić. Moja mama widzi, że staram się to wszystko odkręcić, że próbuję jej pomóc. W miarę możliwości staram się z nią rozmawiać o tych wszystkich problemach i że chce żeby w końcu było lepiej.
Sprawa niestety dalej wygląda tak samo. Ja staram się to wszystko odkręcić, rzucam studia żeby iść do pracy i sam ganiam po wszystkich urzędach i innych tego typu, a ona dalej siedzi i się niczym nie przejmuje (przynajmniej nie okazuje jakiegoś zbytniego zainteresowania tym, że chce jej pomóc z tymi długami). Dzisiaj powiedziałem jej, żeby pojechała do elektrowni zapytać się jak sprawy mają się na dzień dzisiejszy, a ona powiedziała tylko żebym sam pojechał. Zapytałem się jej "a ciebie to nie interesuje?". Oczywiście zaczęła na mnie wrzeszczeć, wyzywać, trzaskać drzwiami. Według mnie moja mama wie co się dookoła niej dzieje, ale nie potrafię zrozumieć dlaczego nie chce zrobić nic, aby było lepiej. Staram się jak mogę aby to wszystko jakoś uspokoić, ale kiedy widzę tak negatywny odzew od mojej matki to zaczynam w to wszystko wątpić i boję się, że pociągnie mnie ze sobą na dno.
Powiedzcie mi proszę co sądzicie o tej całej sprawie patrząc z perspektywy trzeciej osoby, ponieważ już sam nie wiem co powinienem w tej sytuacji robić.
Komentarze (378)
najlepsze
Wygląda na to, że nadal masz jakieś wsparcie w
Raczej ratuj siebie, a nie ją. Najlepsze co możesz zrobić skoro pracujesz, to próbować się usamodzielnić mieszkaniowo i życiowo.
Z tego co zrozumiałam, Twoja mama jest osobą zależną o dużym poziomie bezradności, czyli taką którą ktoś musi ciągnąć przez życie i ogarniać sprawy za nią, bo inaczej ona nie funkcjonuje mimo że obiektywnie by mogła (nie płaci rachunków choć są pieniądze, zawala codzienne rzeczy jak choćby czystość w domu
Dobrze, że nie ma uzależnienia od alko, bo wtedy rynsztok byłby bardziej realny.
Moja mama ma dość podobny charakter, też jest takim bezradniksem choć akurat podstawy (rachunki etc.) ogarnia. Gorzej gdy był czas, że w życiu nam się pokomplikowało, bo straciła firmę. Długo nie mogła znaleźć pracy, nie było za co płacić czynszu, a i głód też w oczy zaglądał. Taki czas kryzysu jest momentem, kiedy trzeba ostro spiąć dupę i działać, również w takim zakresie żeby iść i prosić o pomoc.
Ona snuła się tylko jak cień po domu, albo leżała i płakała, a przed światem udawała że wszystko jest ok. Ja i brat mieliśmy wtedy po 14-15 lat. Doszło do tego, że zaczęłam kraść żarcie w pobliskim spożywczaku. Ona o tym doskonale wiedziała, ale nie zrobiła absolutnie nic żeby to powstrzymać. Jeszcze czyniliśmy heheszki, że może doszyć specjalną kieszeń pod kurtkę, a brat może wpadać do innego sklepu...
Nawet się nie ruszyła, żeby zorganizować nam w szkole bezpłatne obiady, co było śmiesznie proste. Zrobiła to dopiero moja kuratorka (bo w końcu mnie złapali na tych kradzieżach, jako nielat po prostu dostałam rok
A propos sporadycznego kontaktu, o którym wspomniał tutaj @TurboBrajanusz - bądź czujny. Znam z autopsji sytuacje, kiedy po długim czasie bez kontaktu kogoś z rodziny nagle ktoś zaczyna do mnie pisać \ dzwonić \ przyjeżdża z wizytą. Tak od czapy - niby bez powodu. Zaczyna wypytywać co słychać, jak mi się wiedzie, a jak jest osobiście u mnie w domu to
W kwestii rachunków i długów- płać cokolwiek, unikniesz ewentualnego "uchylania się od obowiązku zapłaty". Płać parę dych, cokolwiek- wykazujesz wtedy dla sądu chęć opłacenia zadłużenia, sąd patrzy na
@DarkHawk123: raczej odwrotnie. Jedyna szansa dla ciebie na posiadanie matki jest sytuacja w ktorej jest ona chora i da sie ja wyleczyc. Jesli to nie choroba ktora da sie wyleczyc to mozesz zapomniec o matce jako matce a zaczac o niej myslec jak o wegetatywnym mentalnie
Jedno wiem na pewno -
Ja mam to już za sobą, ale napiszę Ci krok po kroku co bym zrobił na Twoim miejscu:
1) olał matkę i długi - cokolwiek naprawisz ona #!$%@? - sytuacja jest nie do wygrania - zmarnujesz sobie życie ratując ją;
2) zrzekłbym się spadku (tylko to mnie uratowało przed totalną katastrofą na wiele lat) - jedna wizyta u notariusza - nie kosztuje zbyt wiele - polecam;
3) zapisałbym się natychmiast na terapię - nie poukładasz sobie tego w głowie bez pomocy specjalisty - polecam psychologa dynamicznego - zajmie Ci lata żeby zrozumieć co się stało w Twoim domu - nie masz szans na normalny związek i normalne życie bez terapii - będziesz całe życie przed tym
Spokojnie.
Rad dostal tyle, ze glowa mala.
Ogolnie, zalecenie udania sie do specjalistow to najlepsze rozwiazanie. Jak tu juz bylo, albo prive, albo Centrum Kryzysowe MOPR.
Lub jakas fundacja w poblizu, bywaja.
Najpierw diagnoza, potem leczenie.
W takich przypadkach nie ma uniwersalizmu, licza sie szczegoly. A te mozna poznac jedynie bezposrednio