Aktywne Wpisy
![Sylvio19](https://wykop.pl/cdn/c0834752/8759220a8e0288e2818bbfe73f0b7dfe612fe375425e0a5d140d1da9e91a76cb,q60.jpg)
Sylvio19 +311
Treść przeznaczona dla osób powyżej 18 roku życia...
![ChwilowaPomaranczka](https://wykop.pl/cdn/c0834752/71f70460026e8be29a0e5780cbecf0ce94fcbbe3ddce2551c6bad6a9eacd67d7,q60.jpg)
Przed
![ChwilowaPomaranczka - Przed](https://wykop.pl/cdn/c3201142/23996b0df618ed370ac75a30d5a6b062b602542be29cf59845b662c2d9f4bf75,w150.jpg)
źródło: Screenshot_2024-07-26-03-00-23-098_com.ss.android.ugc
PobierzSkopiuj link
Skopiuj linkźródło: Screenshot_2024-07-26-03-00-23-098_com.ss.android.ugc
PobierzWykop.pl
Od dziecka trzymałem się z jednymi ludźmi. Dosłownie, od piaskownicy w przedszkolu. Bite 15 lat - to 3/4 mojego życia. Z częścią byłem tak zżyty, że wyobrażałem sobie nas wspólnie za 5, 10, 50 lat. Nigdy nie szukałem na siłę nowych znajomości, nie byłem "atencjuszem". Ci ludzie, za którymi skakałem w ogień - myślałem że mi wystarczą już na zawsze. Kiedy rozdzieliły nas różne szkoły średnie, a mimo to przyjaźń wciąż trwała, obiecaliśmy sobie że choćbyśmy się porozjeżdżali po całym świecie, będziemy utrzymywać kontakt. Była nas ósemka - sześciu chłopa, dwie dziewczyny.
Rok temu przyszedł czas na studia. Z miasta, do Warszawy, wyjechał tylko jeden z nas. Wraca kilka razy w miesiącu, więc nawet nie widać jego nieobecności. To znaczy, widziałem. Tylko ja.
Reszta się zmieniła. Kochałem tych ludzi, ale nigdy nie byli jacyś zbytnio "zasadowi", nie mieli takiego filmowego wyobrażenia przyjaźni, jak ja. Ja poświęcałem się dla nich całym sercem. Dla nich szczytem było podwiezienie kogoś w nocy na imprezę.
Kiedy w gimnazjum dostawali gnębę od starszych chłopców, to ja, w związku z tym że poza tą grupą trzymałem z miejscową patologią, broniłem ich przed upokarzaniem. Gdy w liceum jednemu z nas próbowano ukraść na boisku piłkę, postawiłem się tylko ja i to ja, sam, musiałem mierzyć się z czterema pijanymi dresami - moi dwaj kompani uciekli... ale wybaczyłem im, jeden wychował się bez ojca, wiedziałem że nie będzie umiał się zachować, a drugi zawsze był strachliwy. Gdy jednemu z nas zmarła ukochana babcia, na pogrzebie pojawiłem się tylko ja. Gdy jedną z nas rzuciła miłość życia, to ja, jako jedyny, ruszyłem ze wsparciem.
Zawsze po takich sytuacjach próbowałem ich usprawiedliwiać, a było ich dziesiątki, jak nie setki. Zawsze to ja się poświęcałem, zawsze to ja byłem tym najsilniejszym - nie fizycznie, bo jestem chuchrem, ale psychicznie. Oni dla mnie nie zrobili nic, bo nic nie potrzebowałem, zawsze radziłem sobie sam. Czasem brakowało mi jakiejś troski z ich strony, podziękowania, zapytania czy czegoś potrzebuję... nigdy nic takiego nie usłyszałem, ale tłumaczyłem sobie, że prawdziwy bohater - a takim trochę się czułem - nie wymaga poklasku.
Kiedy poszliśmy na studia... ten co wyjechał, był najlepszy. Rozumieliśmy się we dwóch jak łyse konie i uwielbiałem spędzać z nim czas. Straciłem najlepszego przyjaciela, a raczej musiałem zadowolić się "ograniczonym widzeniem". Reszta - zmieniła się nie do poznania. Jeden, PiSior z wychowania, stał się jeszcze bardziej radykalny politycznie - do tego stopnia, że musiałem się za niego wstydzić, choćby gdy na ulicy miasta kierował głośne inwektywy do przechodzącego murzyna. Drugi znalazł pierwszą w życiu miłość (z którą go poznałem...), poczuł się pewniej i choć zawsze był leniwy, irytujący, arogancki i pozbawiony moralnego kręgosłupa - teraz wszystkie jego złe cechy wyolbrzymiły się do nieznośnego stopnia. Czwarty znalazł nowych znajomych i przestał się z nami regularnie widywać, piąty zaś zawsze był trochę z "doskoku" bo mieszka sporo za miastem, a teraz jeszcze w dodatku znalazł pracę i widzimy się tylko na imprezach. Z dziewczynami - choć trzymamy się w jednej grupie - spaja mnie tak naprawdę tylko reszta ekipy, bo niegdyś bardzo blisko byłem z ich "największą szkolną rywalką".
Niedawno nastąpiło tąpnięcie. Kilka tygodni temu, po raz kolejny, zostałem przez nich zlany. Mieliśmy jechać w piątkę nad jezioro. Plan był ustalony, jedziemy autem, a ja w ostatniej chwili dowiedziałem się że albo biorę oddzielnie swój samochód, albo nie jadę wcale, bo ten co go zapoznałem z dziewczyną wymyślił sobie, że ją zabierze... #!$%@?łem się, a grupa przeżyła rozłam. Część obrała moją stronę, część tych, którzy mnie "wypchnęli". Nie odzywałem się do nich przez jakiś czas. Konflikt wygasł, ale nie dla mnie i dla dwóch chłopaków, z którymi pokłóciłem się wtedy najbardziej.
Grupa spotyka się dziś normalnie, tak jak gdyby nic się nie stało, ale beze mnie. Nie jestem zapraszany, bo tych dwóch nastawia resztę przeciwko mnie. Po tym wszystkim, co robiłem dla nich przez ostatnie 15 lat... zostałem wygnany ze stada za to, że w końcu przestałem być dobrym wujkiem.
Nigdy nie czułem się przez nich wykorzystywany, bo oni wcale mnie nie wykorzystywali. Wszystko co robiłem, całe dobro, które słałem w ich stronę, wychodziło wprost ode mnie, z głębi i nie było wyproszone. Nigdy nie spotkałem się z podziękowaniem. Nigdy nie spotkałem się z troską. Teraz wiem, że przez te 15 lat razem trzymała nas nie przyjaźń, tylko przyzwyczajenie.
Ja nie wrócę już do tych ludzi. To jest strata czasu. Mam wielu innych znajomych, nie jestem odludkiem, ale doświadczenia z nimi wypracowały we mnie "system obronny" przed zbliżaniem się do innych ludzi. Bliskich znajomych dobieram bardzo ostrożnie, bo nie chcę znów się rozczarować. Tak niewielu jest ludzi wartych prawdziwej, nieskrępowanej przyjaźni.
Jest środa, wakacje, piętnasta. Mam z kim wyjść, ale nie chcę. Szukam pracy, żeby trochę się oderwać, zarobić na wymarzoną podróż autostopem. Marzy mi się grupa rodem z "Przyjaciół". Nie chcę żeby byli idealni... chcę tylko, żeby, tak jak w serialu, znali wartość prawdziwej przyjaźni.
#niewiemjaktootagowac #oswiadczeniezdupy #spowiedz #wygadajsiezwykopem
Komentarz usunięty przez autora
Ja natomiast jestem inny pod tym względem. Zawsze staram się polegać tylko na sobie, ludzie są jacy są zawsze trzymam wszystkich na dystans z wyjątkiem dwóch dobrych znajomych którym mowie nawet rzeczy które powinny zostać tylko w mojej głowie. Sytuacja zmieniła się gdy poznałem swoją dziewczynę, potrafi mi dać tyle ciepła ,że nie mam ochoty nigdzie więcej się ruszać tylko do niej. Mnie
Komentarz usunięty przez autora
Mój przyjaciel Seba. Od początku gimnazjum razem, wszędzie razem. Pokazałem mu kiedyś jak kucuję to teraz jest całkiem niezłym programistą. Mamy wspólne zainteresowania, najlepiej wspominam czas jak razem tworzyliśmy projekty u niego w domu kiedy rodzice wyjeżdżali na wakacje (on frontend ja backend). A wieczorkiem grille i #!$%@? chciało się żyć.
Jaki problem jest z Sebą? Dziewczyny. Powiedziałem
@Tibiasz: Mam w sporej części to samo co Ty.