Aktywne Wpisy
wypopekX +75
Oświadczam, że poprę rezygnację z dopłat do kredytów, jeżeli jednocześnie zostanie zlikwidowany jakikolwiek ryczałt dla IT i kombinacje typu b2b, a cała branża zostanie opodatkowana progresywną skalą PIT jak każdy zwykły obywatel.
Oczywiście, żadnych optymalizacji w Czechach czy Estonii, sprawdzana rezydencja podatkowa i obowiązek zatrudnienia tylko na umowie o pracę.
To co mamy deal? xD
#nieruchomosci
Oczywiście, żadnych optymalizacji w Czechach czy Estonii, sprawdzana rezydencja podatkowa i obowiązek zatrudnienia tylko na umowie o pracę.
To co mamy deal? xD
#nieruchomosci
![wypopekX - Oświadczam, że poprę rezygnację z dopłat do kredytów, jeżeli jednocześnie ...](https://wykop.pl/cdn/c3201142/bf55b3ec55d22e4532e061ae9cc3c9d0a05a3d134694dbd28745f747eba9cc76,w150.png)
źródło: krasonie i kuniewicze
Pobierz![viero](https://wykop.pl/cdn/c0834752/be24fb5a2208974a27800cf43f1eb0c21f05246bb06359fabb9cb6c59b6d303a,q60.jpg)
viero +140
Ilekroć tu jestem, tyle razy wspominam, jak po tych drogach chodziłem z bliskimi, jak wierzyłem, że życie może być dobre, przyszłość. Od grudnia, straciłem jakąkolwiek chęć do życia i nadzieję. To wszystko jest takie nijakie, bezsensowne, jestem tu tylko dlatego, że obiecałem.. Innego sensu to nie ma, sens skończył się w grudniu, ja też. Nic już nie cieszy, te widoki, to słońce, te pieniądze. Nie mam w sobie żadnej woli, woli życia, walki. Jeżdżę, chodzę, konsumuję, tylko by nie zwariować, by zająć czymś umysł, wypełnić czas. W całkowicie randomowych sytuacjach zaczyna się mi chcieć płakać, nigdy tak nie miałem, przeraża mnie to. To wszystko mnie przeraża, ten świat i życie piekielne na nim. Bardzo szkoda, że tak to wszystko wygląda.
Ja jestem nadal psychicznie te kilka lat temu, gdy było dobrze, gdy lubiłem żyć, gdy bliscy byli, gdy coś na tym świecie znaczyliśmy. Ja zostałem tam w swoim świecie, do którego już nie mogę wrócić, w tym świecie, o którym czasem śnię, budząc się ze łzami. W czasach, dzięki którym mam wspomnienia trzymające mnie przy życiu, tylko to mi zostało. A te miejsca, w które się wybieram, jak to, one mi przypominają, widzę siebie z bliskimi, widzę nasze wspólne chwile, widzę mnie, którego już nie ma. Na tym polu widzę siebie i ojca, leżymy na kocu, po zakończonej grze w piłkę. Opowiada mi, o przyszłości, jak fajnie będzie, życie jest piękne. Opowiada o pracy, ja zadaję mu pytania, na które on odpowiada, żartujemy, popijamy napoje. Ojciec śmieje się, że za parę lat sobie tak piwko wypijemy na naszej polanie, a ja się zastanawiam, jak ten słynny napój może smakować. Nie doczekał się, bo umarł śmiercią tragiczną, w tym samym roku, z którego to wspomnienie pochodzi.
Życie zasrane.
#przegryw #samotnosc #depresja
https://www.youtube.com/watch?v=OiJJSY5uBvQ
źródło: eh-min
PobierzKomentarz usunięty przez autora