@ugotowany_kamien: a jaki to miałoby mieć sens? pierwsza Twoja linijka tworzy Ci zmienną którą będziesz trzymał w klasie, jakąś właściwość, a kolejne to operacje na nich. Jeżeli chcesz od razu coś takiego to możesz napisać
string[] cos = new string[]{ "d--a", "asdasd", "adsasdasdasdDUPA"};
@ugotowany_kamien: bo w tym drugim przypadku masz deklarację i przypisanie jednocześnie. W pierwszym przypadku masz oddzielnie deklarację i oddzielnie przypisanie wartości i tutaj może np. polecieć IndexOutOfRangeException tylko coś go musi rzucić (metoda albo instrukcja throw), a że obiekt na tym etapie jeszcze nie istnieje w pełni (musiałoby zakończyć się wykonywanie konstruktora) to nie ma na dobrą sprawę co go rzucić i skąd polecieć. Druga rzecz, że gdyby to było
wykopki klaskają uszami na, mówiąc waszym językiem, teatr dla gojów takich jak wy jak trump rzuca jakieś hasła z wojen kulturowych, a prawdziwa twarz tej władzy jest na tym zdjęciu
Moja mózgownica dzisiaj słabo pracuje i irytuje się za bardzo żeby coś rozkminiać
czemu od razu pod klasą nie mogę napisać takiego kodu:
string[] cos = new string[3];cos[0] = "d--a";
cos[1] = "dupadupa";
cos[2] = "dupadupadupa";
tylko dopiero w jakieś metodzie?
string[] cos = new string[]{ "d--a", "asdasd", "adsasdasdasdDUPA"};string[] cos = { "d--a", "dupadupa", "dupadupadupa"};
tak tworze tablicę:
string[] cos = new string[3];
cos[0] = "d--a";
cos[1] =
string[] tab = new string[3];
tab[0] = "a";
tab[1] = "b";
tab[2] = "c";
tab[3]