Aktywne Wpisy
SendMeAnAngel +10
Kupić auto czy się wstrzymać?
Przeciw:
1. Mieszkam w mieście i na co dzień samochód jest zbędny:
a) do biura jeżdżę rowerem
b) sklepy mam do 5 minut pieszo
c) prawie wszędzie da się dojechać MPK
d) od niedawna alternatywą dla MPK są hulajnogi
e) nie muszę szukać miejsca do zaparkowania
2. Utrzymanie samochodu generuje koszty.
3. Obecnie mieszkam w PRL-u i auto musiałoby stać na zewnątrz, a okoliczne parkingi są zawalone.
Przeciw:
1. Mieszkam w mieście i na co dzień samochód jest zbędny:
a) do biura jeżdżę rowerem
b) sklepy mam do 5 minut pieszo
c) prawie wszędzie da się dojechać MPK
d) od niedawna alternatywą dla MPK są hulajnogi
e) nie muszę szukać miejsca do zaparkowania
2. Utrzymanie samochodu generuje koszty.
3. Obecnie mieszkam w PRL-u i auto musiałoby stać na zewnątrz, a okoliczne parkingi są zawalone.
uefaman +2
Mój stary (wykształcenie podstawowe, nigdy żadnej książki nie przeczytał, praca to robol) na serio wierzy że ufo to kosmici i istnieją. Dawniej oglądał programy typu Nie do wiary, Strefa Tajemnic itp. xD i do tej pory wierzy że ufoludki istnieją tylko rządy państw nie chcą tego upublicznić xD
#astronomia #polskiedomy
#astronomia #polskiedomy
Śmierć urzędnika
Pewnego pięknego wieczora, niemniej piękny intendent Iwan Dmitriewicz Czerwiakow
siedział w drugim rzędzie krzeseł i patrzył przez lornetkę na scenę, gdzie
grano „Dzwony Kornewilskie”. Patrzył i czuł się u szczytu błogości. Lecz nagle…
— w opowiadaniach często spotyka się to „nagle” — autorowie mają słuszność:
życie tak pełne jest niespodzianek! Nagle więc… zmarszczył twarz, przewrócił
oczyma, wstrzymał oddech… apczchii! Kichnął, jak widzicie. Nikomu i nigdzie
nie wzbrania się kichać. Kichają chłopi i policmajstry, a czasami nawet i tajni
radcy. Wszyscy kichają, Czerwiakow wcale się nie zmieszał, wytarł nos chustką
i jako człowiek grzeczny, obejrzał się naokoło, czy nie przeszkodził komu swoim
kichnięciem. I teraz dopiero odczuł pewne zmieszanie. Zobaczył mianowicie, że
staruszek, który siedział przed nim w pierwszym rzędzie krzeseł, wycierał sobie
starannie rękawiczką łysinę i szyję, mrucząc coś pod nosem. W staruszku poznał
Czerwiakow cywilnego generała z wydziału komunikacji, Bryzżałowa.
…Ucharkałem go… — pomyślał Czerwiakow, — Nie jest to wprawdzie mój
szef, mimo to jednak jakoś mi niemiło. Trzeba go przeprosić.
— Przepraszam, ocharkałem pana… ale to nieumyślnie.
— To nic.
— Wybacz pan, na Boga! Ja przecież… ja nie chciałem…
— Ależ siedź pan, z łaski swojej. Nie przeszkadzaj pan słuchać!
Czerwiakow zmieszał się, uśmiechnął się głupio i zaczął patrzeć na scenę…
Patrzył, ale stan błogości minął. Dręczył go niepokój. Podczas antraktu zbliżył
się do Bryzżałowa, pokręcił się koło niego i, przezwyciężywszy lęk, mruknął:
— Ja pana ocharkałem… Wybacz pan… nie dlatego, żeby…
— Ależ niechże pan da spokój… Ja już zapomniałem, a pan wciąż to samo!
— powiedział generał i niecierpliwie poruszył wargami.
…Zapomniał… z oczu jakoś mu źle patrzy… — pomyślał Czerwiakow, podejrzliwie
przyglądając się generałowi. — Nawet rozmawiać nie chce. Trzeba
mu wytłumaczyć, że wcale nie chciałem… że to prawo natury, bo gotów pomy-
śleć, że chciałem na niego plunąć. Jeżeli teraz nie pomyśli, to potem!…
Powróciwszy do domu, Czerwiakow opowiedział żonie o tym, co się przytrafi-
ło. Żona, jak mu się zdawało, przyjęła to dość lekkomyślnie; zlękła się wprawdzie
początkowo, ale gdy się dowiedziała, że to obcy, uspokoiła się.
— A jednak idź do niego i przeproś — powiedziała. — Pomyśli, że nie umiesz
się zachowywać w towarzystwie.
— O to właśnie chodzi! Przeprosiłem go, ale on jakoś tak dziwnie… Ani jednego
słowa nie powiedział na uspokojenie. Zresztą i czasu nie było na rozmowę.
Nazajutrz Czerwiakow włożył nowy mundur urzędowy, ostrzygł się i poszedł
do Bryzżałowa.
Kiedy wszedł do poczekalni, ujrzał wielu interesantów, a wśród nich i samego
generała, który już rozpoczął przyjmowanie podań. Załatwiwszy kilku
interesantów, generał skierował wzrok na Czerwiakowa.
— Wczoraj, w „Arkadii”, jeżeli sobie Wasza Ekscelencja przypomina — zaczął
meldować intendent — kichnąłem i… niechcący, ocharkałem… Przepr…
— Co za głupstwa!… Bóg wie co! Czego sobie pan życzy? — zwrócił się
generał do następnego interesanta.
…Nie chce rozmawiać! — pomyślał Czerwiakow, blednąc. — Gniewa się,
widocznie… Nie, tego nie można tak zostawić… Ja mu wytłumaczę.
Gdy generał załatwił ostatniego interesanta i skierował się do wewnętrznych
apartamentów, Czerwiakow poszedł za nim i zabełkotał:
— Wasza Ekscelencjo! Jeżeli ośmielam się niepokoić Waszą Ekscelencję, to
tylko, mogę powiedzieć, przez uczucie skruchy. Niechcący, sam pan wie!…
Generał zrobił taką minę, jakby mu się na płacz zbierało, i machnął ręką.
— Ale pan sobie po prostu ze mnie drwi — powiedział, znikając we drzwiach.
…Cóż to za drwiny? — pomyślał Czerwiakow.— Wcale nie drwiny. Generał,
a nie może zrozumieć! Jeśli tak, to nie będę się więcej tłumaczył przed tym
fanfaronem. Pal go sześć! Napiszę do niego list, a chodzić nie będę. Jak Boga
kocham, nie będę!
Tak rozmyślał Czerwiakow, wracając do domu. Listu do generała nie napisał.
Myślał, myślał — i w żaden sposób nie mógł wymyśleć listu. Trzeba było
następnego dnia samemu iść i wytłumaczyć.
— Przychodziłem wczoraj niepokoić Waszą Ekscelencję — zaczął mamrotać,
kiedy generał skierował na niego pytający wzrok — nie po to, żeby drwić, jak pan
był łaskaw się wyrazić. Przepraszałem za to, żem ocharkał. a drwić nie miałem
zamiaru. Czyżbym nawet śmiał żarty stroić?… Bo jeżeli my sobie będziemy na
żarty pozwalali, to żadnego szacunku dla osób nie będzie.
— Precz stąd! — ryknął generał i cały się zatrząsł i posiniał.
— Co-o? — spytał szeptem Czerwiakow, omdlewając z przerażenia.
— Precz stąd! — ryknął generał, tupiąc nogami.
W brzuchu Czerwiakowa coś się oberwało. Nic nie widząc i nie słysząc, cofnął
się ku drzwiom i wyszedł… Powlókł się machinalne do domu i nie zdejmując
munduru, położył się na kanapie i… umarł.
#literatura #literaturarosyjska #czechow
Czechow to klasyk, jak widać powyżej, uczy i bawi. Co proponujesz dawać 'dzieciom' do czytania?