Nacjonalistyczna krytyka kapitalizmu, komunizmu i plan naprawy polskiej gospodarki według Mariana Reutta Marian Reutt, który był jedną z czołowych postaci przedwojennego Ruchu Narodowo-Radykalnego, urodził się w 1907 roku w Sankt Petersburgu, skąd z rodzicami wyprowadził się do Warszawy w 1920 roku. Tam uczęszczał kolejno do Gimnazjum Męskiego Kazimierza Kulwiecia, Gimnazjum…

Pisząc o Trzebińskim, trudno uciec od zagadnienia nacjonalizmu. Deklarował się on jako nacjonalista, swoją epokę nazywał nacjonalistyczną, oczekiwał narodzin nowego świata, w którym Nacjonalizm (pisany właśnie majuskułą) będzie dominującym światopoglądem i siłą kreującą. Ale trzeba pamiętać, że nie był to tzw. nacjonalitaryzm, że nie miał on nic wspólnego z ciasnym szowinizmem.

Nacjonaliści byli pierwszymi, którzy rzucili otwarte wyzwanie polskiej tradycji politycznej, wrodzonej nam obojętności na nowoczesność. Jeżeli nacjonalizm był z góry skazany na porażkę, to my, współcześni Polacy, jesteśmy skazani na przyjmowanie modernizacji z zewnątrz – przyswajanie sobie lekcji dyktowanej przez kogo innego. Jeżeli natomiast mogło mu się udać, to drzwi do politycznej podmiotowości, polskiego wariantu nowoczesności, wciąż mogą być otwarte.

Nacjonalizm w rozumieniu większości społeczeństwa jest kojarzony z szowinizmem. Z jednej strony jest to skutek powierzchownie znanej historii ruchów nacjonalistycznych, wiele z nich w swoich postulatach i działaniu było nastawionych zdecydowanie wrogo wobec innych narodów i ich prawa do samostanowienia i odrębności. Następnym powodem do takich skojarzeń jest obecna polska rzeczywistość. Nie trudno dostrzec tu postawy szowinistyczne, skierowane szczególnie przeciwko naszym wschodnim sąsiadom, choć nie tylko.

Spośród wielu wad, jakimi charakteryzuje się część współczesnych środowisk narodowych, jedną z bardziej szkodliwych jest pewna intelektualna duszność, ocierająca się nieraz o to, co sam Dmowski zwał „talmudyzmem” i przed czym przestrzegał.

Dla wielu narodowców jedynym możliwym punktem odniesienia są nauki klasyków endecji i narodowego radykalizmu. Co raczej oczywiste, jest w naszym ruchu czymś nie tylko godnym pochwały, ale i koniecznym znajomość dzieł Dmowskiego, Doboszyńskiego czy Wasiutyńskiego. Chodzi

To, że nacjonalizmy różnią się między sobą, czasami bardzo znacząco jest czymś oczywistym, ale też zarazem jest to kwestia, która rzadko zostaje poddawana zabiegom porównawczym. Ogromny wpływ na kształt konkretnej idei nacjonalistycznej ma historia danego narodu, ponieważ w sposób mniej lub bardziej świadomy jest ona widoczna nie tylko w działaniach, ale głównie w mentalności, sposobie postrzegania rzeczywistości, hierarchii wartości i poszukiwaniu własnej

Model rozwoju Polski dominujący od 1989 r. to koncepcja państwa zależnego: ekonomicznie, gospodarczo, strukturalnie, odtąd od podmiotów zachodnich. W chwili obecnej na 100 największych firm w Polsce tylko 17 znajduje się w polskich rękach, a udział kapitału zagranicznego w przemyśle, bankowości

Portal wmeritum.pl opublikował przedruk artykuł o potrzebie przeformowania geopolitycznej strategii państwa polskiego, jaki pierwotnie ukazał się w ostatnim numerze Magna Polonia. Koncepcja budowania silnego bloku od Skandynawii po Turcję, która by rozrywała więzy łączące Rosję z Niemcami z pominięciem w tym projekcie Ukrainy koresponduje z ideami głoszonymi na łamach konspiracyjnych wydawnictw Grupy Szańca takich jak „Polska po wojnie” Antoniego Goerne, Ruch Narodowy, (autor nieznany),