Gangsta z koktajlami Mołotowa, chaos na ulicach, helikoptery, bezdomni w obronie slamsów, które nawet do nich nie należą, przetaczający się na 10-minutowym ujęciu Bautista i wyrywający metr za metrem z łap oprawców. Ach, ileż tu energii

Jak udanie połączyć miłość do westernów i kina akcji z lat 80. i 90. z Hong Kongu? "Exiled" jest przykładem filmu, który zaprasza pod jedną strzechę Sergio Leone i Johna Woo. Okazuje się, że całościowo zdaje to egzamin.

"Absolwent", "Parszywa dwunastka", Bond w "Żyje się tylko dwa razy". Wiele tytułów doceniliśmy w 1967 roku. Dzisiejszy gość wybrał nie dość, że te mniej znane, to jeszcze wszystkie z Azji! Przemoc, wojna, samuraje!. Trzy niedocenione tytuły, które trzeba w te pędy nadrobić.

Za "Diabolikiem" idzie coś więcej - to odwaga twórców, którzy opisują kryminalistę jako takiego, któremu zazdrościmy. Ma przecież super laskę, samochody, upojny seks na stosie banknotów, które zwinął pod ciężkim ostrzałem, a zrobił to tylko po to, by wyścielić nimi przesadnych rozmiarów łoże.

Rick Melton, znacie go. Jego prace zdobią okładki do wydawnictw naszego ulubionego Arrow Video. Ale nie tylko. Sugestywne i przede wszystkim tonące w całej palecie kolorów cieszą oczy fanów kina grozy. Duże biusty, horror, gore, krew ściekająca po nagich ciałach. Wszystko to, co kochamy :)

Pomysł jest taki, by porzucić naćpaną i pijaną (jeszcze) heroinę (sic!) na środek pustyni z drepczącym za nią zombie. Dziewczyna ma cel i powłócząc nogami brnie w kierunku lotniska, gdzie być może ktoś na nią czeka. Wspomniany już zombie w podobnym tempie "ugania" się za swoim kawałkiem mięcha

Wyznacznikiem stylu Fuller był przede wszystkim temat. Temat idący zawsze pod prąd, na przekór panującej modzie, salonowym ustaleniom. Temat, który najczęściej Fuller rzucał wściekle na ekran. Zerknijcie na całą filmografię i recenzje każdego filmowego obrazu...

Rzecz z dużym szacunkiem do pierwowzoru. Nakręcił kolejną „swoją” rzecz, jednocześnie odwracając stęsknione zapewne spojrzenie w kierunku stylistyki znanej z "Gościa". Podobne muzyczne wybory, podobny montaż, w końcu podobnie prowadzeni bohaterowie. Świetna adaptacja mangi od Netlifxia

Fabrice du Welz przenosi się do Miasta Aniołów, gdzie anioły już dawno spieniężyły skrzydła i oddają się rynsztokowym uciechom. Przyleciały z całego świata. Afryka, Meksyk, Azja, Europa, wszyscy w jednym gotującym się kotle, gdzie najważniejsze jest czerpanie przyjemności kosztem innych.

"Atomic Blonde" wygląda jak najlepszy drink: kolorowy, bajeczny, słodki, gdy trzeba, ale i z delikatnym kwaskowatym posmakiem. Gdy wlałem już w siebie zawartość szklany, to smak okazał się taki, że mi prawie łeb urwało z zachwytu. Tylko barman był jakiś ospały i całość podał o godzinę za późno...

60 milionów dolarów do wydania, mocna obsada, no i powieść Kinga jako podwaliny pod przyszły sukces. Pierwsze doniesienia, relacje z pokazów i w końcu recenzje rzucały liche światło na obraz Nikolaja Arcella.Jednak krytycy to jedno, a pasjonat kina, który ogląda filmy sercem, to drugie. Tak myślałem

Widocznie nie wszystkim pisane jest być w blasku fleszy. Chuck Wepner bardzo chciał być na świeczniku, jakkolwiek. Miał farta. Przez chwilę.

Postęp, w tym przypadku technologia w służbie agro, jest zaczątkiem apokalipsy zombie. Pestycydy, promieniowanie, ultradźwięki, wszystko po to, by wyplenić robactwo zagrażające idealnym uprawom. Tymczasem z pobliskiego cmentarza wstają pierwsi umarli. Filmowe Zombie odkrycie! Mocne gore.

Nie rozjątrzył mojego gniewu. Nie napędza rozrywkowej machiny,nie daje zielonego światła fajerwerkom i co najważniejsze pokazuje żołnierza przybitego tą sytuacją. Takiego, który niejako godzi się na ostatniego śmiertelnego chlapacza od przelatującego niemieckiego myśliwca czy zrzuconej bomby.Wybitny

Po pierwsze to wyraźna twórcza świadomość, że warto pod blockbusterową maską przemycić trochę naszej ludzkiej historii z tych najmroczniejszych kart. To zazębianie filmowej fabuły z wszystkimi ludzkimi grzechami wyszło tylko na dobre, a filmowi dodało potrzebnej powagi przy rozrywkowym aspekcie

Animal horror z ery ozploitation, nakręcony z poszanowaniem wszystkich prawideł gatunku jest tutaj rzeczą niezwykle rozrywkową. Horror w ujęciu australijskim od sceny otwierającej ustala główne reguły seansu: będzie ostro i z przytupem.

Poznajcie Walerię i jej tydzień cudów. Po pierwszej minucie wpadasz do króliczej nory i znikąd nie przychodzi ratunek. Pamiętam płonącą dziewczynę, Orlika, faceta w klatce, nagą dziewczynę, kolejną nagą dziewczynę, trumnę, fontannę z Walerią... To była niezła impreza.

Jest scena w "The Thing" Carpentera, która może pomóc w zdefiniowaniu nastroju w "To przychodzi po zmroku": to "test krwi", kiedy oczekiwaleś wystrzału, wyjącej grozy, rozwiązania tej pełnej napięcia sytuacji. Trey Edward Shults utrzymał to napięcie przez bardzo długi czas w trakcie seansu.

To kryminał, zawieszone spojrzenia spode łba, narkotyki, zgromadzenia w kapturach pod klatkami, w przejściach, na ławkach. Gęste, klimatyczne kino zemsty z Danii. Przeczytajcie recenzje, obejrzyjcie zwiastun i oglądajcie film! :)

Niezły odcinek głównie ze względu na całą gamę wesołej menażerii na korytarzach szpitala. Charakteryzatorzy, styliści, scenografowie mogli się wyszaleć, a tym samym przedstawić widzom obłąkaną gawiedź z Kane Hill. Ale zaraz, zaraz. Jak to tak? W szpitalu, placówce państwowej, taki rozgardiasz?