Jak na kilka dni lokalnych walk straty obu stron były ogromne. Strona ukraińska podkreśla, że są one największe od 5-6 miesięcy. Późniejsze analizy sporządzone przez wolontariuszy wskazują, że na tyły jechały całe kolumny z rannymi i kontuzjowanymi, ewakuację rannych wspomagały śmigłowce Mi-8. Po drugiej stronie straty nie były wcale mniejsze, szpitale w Ługańsku przepełnione były rannymi.

Pewne światło na zaciętość i charakter walk rzucają słowa dowódcy batalionu ze składu 54. Brygady, ps.

Dotychczas mińskie porozumienie z lutego 2015 r. przynosiło Ukrainie więcej korzyści niż strat. Sankcje doskwierają Rosji, był czas na odbudowę armii, zaczęły się – choć bardzo wolno – jakieś reformy. Przerwanie działań wojennych, wycofanie ciężkiej broni, zamrożenie konfliktu oznaczały klęskę forsowanego wiosną 2014 r. przez Kreml projektu Noworosji.

Ale czas mija i zwiększa się presja, by Kijów wypełnił polityczne punkty porozumienia. A te nie są dla Ukrainy korzystne. Co gorsza, Rosji udało się zamienić kolejność wypełniania punktów rozejmu. Teraz pierwsi muszą pójść na ustępstwa Ukraińcy, bez gwarancji, że później zrobi to Rosja. A więc najpierw amnestia dla rebeliantów, lokalne wybory i autonomia części Donbasu, a dopiero potem jej demilitaryzacja i oddanie kontroli nad granicą Kijowowi. Taktyka Kremla przynosi efekty. Rosja pozbyła się piętna agresora (dziś zachodni dyplomaci już regularnie jako strony konfliktu wymieniają Kijów i rebeliantów, czyli potwierdzają rosyjską narrację o wojnie domowej na Ukrainie) i używa Zachodu do nacisków na Kijów.

Kreml chce inaczej rozwiązać problem donbaski, bo po pierwsze – zależy mu na całej Ukrainie, a po drugie – szkoda pieniędzy na zrujnowany region. Moskwa wspomaga istnienie "republik ludowych" sumą ponad 1 mld dolarów rocznie. Putin chce ten ciężar zrzucić na barki władz w Kijowie, a przy okazji na trwałe wszczepić "wirus donbaski" do ukraińskiego organizmu państwowego. Służyć temu mają amnestia dla rebeliantów oraz wybory w "republikach ludowych" uznane przez ukraiński rząd. Ze swej strony Moskwa odwoła zaś obecnych liderów separatystów w rodzaju Aleksandra Zacharczenki czy Igora Płotnickiego, zastępując ich nowymi "cywilami" akceptowanymi przez Zachód i Kijów. Formalnie zgodzą się podlegać ukraińskim władzom, a jednocześnie będą wypełniać instrukcje z Moskwy.

"Republiki ludowe" (doniecka i ługańska) wrócą w skład państwa ukraińskiego, co oznaczać jednak będzie finansową odpowiedzialność za nie Kijowa (choć większość pieniędzy wyłoży zadowolona z "końca wojny" UE), ale też uzyskanie przez donbaskie elity prawa do zasiadania w parlamencie narodowym. Biorąc pod uwagę historię wyborów, liczebność elektoratu w Donbasie i ogromną tam popularność prorosyjskiego Bloku Opozycyjnego – jego frakcja w Radzie Najwyższej stanie się wystarczająco liczna, żeby nie dało się bez niej sformować koalicji, a co najmniej by mogła blokować zmiany w konstytucji.

Podczas zimnej wojny to lewicowe partie były infiltrowane i wykorzystywane przez Sowietów. Dziś Rosja chce zdestabilizować europejską scenę polityczną oraz osłabić sojusz euroatlantycki przy pomocy skrajnej prawicy. Wynika to z politycznej kalkulacji: skrajna prawica wyraźnie zyskuje na sile, zaś skrajna lewica – nie licząc Południa – została de facto zmarginalizowana.

Widoczny od kilku lat proces zbliżenia europejskiej skrajnej prawicy z Rosją w ostatnim czasie uległ przyspieszeniu i wzmocnieniu. Antykomunizm i niechęć do