Likwidacji podlegały całe wioski. Wystarczała ledwie aluzja, że dana osada sympatyzuje z komunistami, by jej mieszkańców rozstrzelać z broni automatycznej. Ludzi palono lub zakopywano żywcem. Szlachtowano maczetami, a ciała rozczłonkowywano i wyrzucano do rzek i masowych grobów. Odcięte głowy komunistów nadziewane były na bambusowe kije i umiejscawiane na dachach chat jako przestroga lub makabryczne trofea. Gdzieniegdzie wspominano o piciu krwi zabitych ofiar…

Ci,

a gdyby zachorował np. Zadnberg i ktoś by napisał "lewicowca nie żal" to zapewne byś się zesrał, tępy antifiarzu.

rozkazywać to ty sobie możesz w chlewie na spotkaniach cweli z antify, frajerze

„Kto nie z nami, ten przeciw nam”

Akty ludobójstwa nie wszędzie miały taką samą intensywność. Najgorzej było na Jawie i Bali. Dużo częściej miały też one miejsce na prowincji niż w miastach. Znaczny procent ofiar stanowili mieszkający w Indonezji Chińczycy, którzy z oczywistych względów uważani byli za przygotowujących komunistyczny spisek wywrotowców.

Często przybywające na wieś wojsko nie musiało prawie nic

Wojsko w sposób świadomy napuszczało na siebie lokalne społeczności i sprawiało, że walka z komunistami była często formą rozliczenia międzysąsiedzkich konfliktów i sposobem załatwienia osobistych porachunków. Skrajna bieda i poczucie beznadziei dopełniły dzieła. Indonezję opanował mengamuk – amok. Opisy zbrodni, jakich dopuszczały się antykomunistyczne bojówki, zatrważają:

Trupy zazwyczaj nie były już dłużej rozpoznawalne jako ludzkie – bezgłowe z wybebeszonymi brzuchami. W powietrzu

Wiodącą rolę w akcji likwidowania komunistów miała oczywiście armia. Dowództwo nad nią przejął zastępca Sztabu Generalnego generał Suharto. Już po pogromach stanie on na czele wojskowej junty, która obali urzędującego prezydenta Sukarno i na wiele lat obejmie przywództwo w Indonezji.

Co to za prymitywna insynuacja?

Nie chce ,zeby narracja w twojej glowie sie posypala ale wiekszosc ludzi ktorzy nie popieraja ,,wolnych mediow'' to tez nie popieraja pisu