Dołki w policzkach powstają wówczas, gdy włókna mięśni przymocowane są do dolnej powierzchni skóry, w miejscu, gdzie najmocniej łączą ją z ukrytą pod nią kością jarzmową. Doktor William Jollie z katedry anatomii w Medical College w Virginii, twierdzi, że dołeczki te powstają prawdopodobnie na skutek jakiejś wady rozwojowej w tkance łącznej, która łączy skórę z kością jarzmową.

Łatwo jest krytykować obsesje młodych ludzi na punkcie telefonów - ale tutaj nic strasznego się nie dzieje. Siciliano pokazuje trzy młode przyjaciółki relaksujące się w swoim towarzystwie, w ciepłe letnie

Wdowa otrzymała drugą wersję, którą artysta ukończył także w 1880 roku.

Krótko potem na życzenie właściciela galerii, w której Böcklin wystawiał swoje prace Fritza Gurlitta, malarz ukończył w 1883 roku trzecią wersję, na podstawie której Max Klinger wykonał akwafortę, bo właściciel galerii chciał motyw z obrazu wprowadzić na rynek sztuki. Dopiero wtedy obraz otrzymał swój tytuł, pod którym jest teraz znany: Wyspa Umarłych. Dotąd Böcklin nazywał go cichym miejscem lub grobową wyspą.

Trzecia wersja obrazu w 1933 roku została wystawiona na aukcji i

Hitler najpierw zabrał obraz do Berghof w Obersalzberg, gdzie wisiały inne słynne arcydzieła, ale w 1940 r. zawiesił w gmachu Kancelarii Rzeszy Berlińskiej. Dziś dzieło jest własnością Nationalgalerie Berlin. Hitler był bardzo przywiązany do obrazu, lubił na niego patrzeć i chciał go mieć zawsze blisko siebie, dlatego obraz znalazł się na fotografii zrobionej w 1940 r. podczas pobytu w Berlinie sowieckiej delegacji z Wiaczesławem Mołotowem na czele.

Kłopoty finansowe Böcklina sprawiły, że powstały jeszcze dwie wersje już wtedy słynnego malowidła: płótno powstałe w 1884 roku weszło w posiadanie przemysłowca Heinricha Barona Thyssena. Dzieło to uległo zniszczeniu w pożarze banku Thyssena w Berlinie w czasie nalotów alianckich. Pozostało po nim czarno-białe zdjęcie.

Ostatnia piąta wersja została wykonana w 1886 roku na zlecenie Muzeum w Lipsku, gdzie można ją zobaczyć dzisiaj.

Choć Arnold Böcklin jest autorem wielu innych dzieł to w świadomości publicznej pozostaje tylko jednego. Zajmijmy się miejscem, które zostało namalowane. Okazuje się, że nie jest ono tworem wyobraźni, lecz istnieje na prawdę. Wprawdzie spory na temat tego skąd malarz je wziął istnieją nadal ale najprawdopodobniej jest to Piazzale Donatello we Florencji czyli cmentarz ewangelicki w tym mieście, na którym zresztą pochowano Böcklina, choć są też zwolennicy tezy, iż jest to Pontikonisi,

four men wearing large overcoats and widebrimmed hats stand in a bleak woodland. One has a shovel behind his back, and all are looking down at the ground. It seems like a burial event, but there is no sign of a body. Perhaps, as the title suggests, the consolation for those in mourning is nature’s fecundity

czterech mężczyzn