No Second Prize

Fajna gra wyścigowa na Amigę

      Amiga obfitowała w wiele gier wyścigowych. Takie tytuły jak Lotus, Jaguar XJ-220 czy Crazy Cars zna większość posiadaczy przyjaciółki. Ci którzy bardziej siedzą w temacie wyścigówek i gier samochodowych znają pewnie jeszcze Test Drive, Hard Driving, 4D Sports Driving czy Indianapolis 500. Inną podgrupą są wyścigówki z widokiem z góry takie jak Skidmarks, All Terrain Racing, Carnage czy Micromachines. Zauważcie jednak że wszystkie te gry to wyścigówki samochodowe, sporty motocyklowe są reprezentowane na Amidze przez Harley Davidson, Road Rash (choć szczerze mówiąc gry te niewiele mają ze sportem wspólnego), Super Hang-On, Cycles i No Second Prize o którym chciałbym napisać dziś coś więcej.

      W grze chwytamy za manetki motocykla wyścigowego, a cel był zawsze jeden – wygrać - nie ważne czy są to ćwiczenia, pojedynczy wyścig czy cały sezon. Grę zaczynamy od wyboru kierowcy spośród 4 mężczyzn i 2 kobiet, każde z nich ma nieco inny styl jazdy i poziom zdrowia, moim ulubieńcem jest George Stanford ze względu na dobrą przyczepność w zakrętach. Później przechodzimy do wyboru trasy. Do wyboru mamy 20 tras rozsianych po całym świecie, w tym te bardziej znane jak Imola, Laguna Seca czy Silverstone jak i te mniej znane. Należy zaznaczyć że biorąc udział w sezonie ekran wyboru trasy pojawia się ale trasy nie są dostępne od razu a trzeba je po kolei odblokować. Dalej pozostaje nam wybór między ręczną a automatyczną skrzynią biegów a także czułość sterowania i w drogę!

      Naszym zadaniem jest oczywiście wyprzedzić wszystkich innych kierowców i dojechać do mety na 1 miejscu. Należy pamiętać że poza uczestnikami wyścigu na trasie znajdują się zwykli motocykliści, nie zdziwcie się więc jeżeli wyprzedzając kogoś wasza pozycja nie wzrośnie. Zresztą uczestnicy wyścigu mają unikalne kolory - żółty, niebieski, czerwony, fioletowy, zielony i pomarańczowy, zwykli motocykliści mają kolory czarny bądź brązowy. Zderzenie z innym pojazdem lub budynkiem skutkuje uszkodzeniem motocykla i odniesieniem ran, zmniejszeniem prędkości a często i wyrzuceniem z trasy. Na marginesie dodam że zniszczenia mają charakter wręcz symboliczny ponieważ przy uderzeniu w budynek przy 200 km/h otrzymujemy tylko 25% uszkodzeń. Oczywiście zniszczenie motocykla lub śmierć powoduje zakończenie wyścigu. Gra jako jedyna na Amidze pozwala na sterowanie motorem za pomocą myszki (jest jeszcze Team Suzuki ale tej gry nie dane mi było testować). Ta metoda sterowania wymaga wprawy ale jak już uzyskamy pewne doświadczenie w prowadzeniu pojazdu w ten sposób, a także dobierzemy odpowiedniego (bądź odpowiednią) kierowcę, gra potrafi dostarczyć wielu niezapomnianych wrażeń. Największe wrażenie na mnie zrobiło wrażenie pędu towarzyszące wyścigom.

      Jest to spowodowane m. in. zastosowaniem grafiki wektorowej dzięki której gdy delikatnie przechylimy myszkę w lewo – linia horyzontu również przechyla się w lewo. To powoduje że gracz wczuwa się w rolę kierowcy a wrażenie to potęguje szybkość z jaką się poruszamy a także obiekty znajdujące się przy trasie. Będziemy więc mijać trybuny, wieże obserwacyjne, słupy wysokiego napięcia, biurowce, łuki, drzewka, barierki itp. Nie muszę chyba dodawać że będziemy się także mijać o grubość lakieru z innymi motocyklistami co powoduje natychmiastowy zastrzyk adrenaliny. Jak już strzelimy kopytami waląc w któryś z tych obiektów bądź cyklistów, albo ukończymy wyścig to możemy zobaczyć sobie replay z różnych kamer w tym z kamery zamontowanej w helikopterze który podąża za liderem. Grafika w grze sprawia więc dobre wrażenie, na uznanie zasługuje moim zdaniem całkiem ładne intro gry, ale problemem jest ilość klatek na sekundę. Grając na zwykłej pięćsetce będziemy mieli ok 20 kl/s (π razy oko) ale gdy na ekranie pojawia się większa liczba przeciwników prędkość animacji spada do poziomu na granicy grywalności. Przez większość czasu wydajność nie sprawia większych problemów.

      Muzyka w grze to kolejne potwierdzenie że twórcy gry, firma Thalion (ludzie odpowiedzialni także za Lionheart o którym pisałem wcześniej), ma korzenie scenowe. W intrze gry usłyszymy utwór z fajną rockową solówką na początku, przechodzący później w funk. W menu gry również usłyszymy fajny utwór funkowy. Zawsze cieszy mnie gdy muzyk tworząc ścieżkę dźwiękową nie używa zestawu sampli powszechnie używanych w późnych latach 80-tych a zadaje sobie trud i sam nagrywa potrzebne mu sample. Dźwięków w grze nie ma dużo ale są dobrej jakości – przede wszystkim na uznanie zasługuje odgłos mijanych motocykli – jest nawet efekt Dopplera. Odgłos naszego motocyklu jest przeciętny – nie ma szału ale też nie męczy. Odgłos uderzenia jest wg mnie trochę śmieszny ale przynajmniej wyraźny. Zbliżając się do czołówki usłyszymy latający nad nami helikopter a bezpośrednio przed wyścigiem usłyszymy nieco zbyt cichy głos spikera. I to w zasadzie tyle, nie ma tego dużo ale pamiętajmy że gra znajdowała się na jednej dyskietce.

      Grę mogę polecić z czystym sercem, zwłaszcza ludziom interesującym się sportami motocyklowymi. Jak już opanujemy sterowanie to gra potrafi dostarczyć wiele radości.