Wszyscy jesteśmy głupi.
Daniel Kahneman, psycholog behawioralny, Noblista w dziedzinie ekonomii pisze o naszej irracjonalności, niezdolności do zrozumienia podstawowych zasad rachunku prawdopodobieństwa. Polecam quiz z eksperymentem Kahnemana na początku wpisu.
- #
- #
- #
- #
- 5
Komentarze (5)
najlepsze
Ale nie ma się co
W ogóle, rachunek prawdopodobieństwa to bardzo nieintuicyjna dziedzina. Kiedyś był nawet na wykopie filmik, w którym tłumaczono błędne wykorzystanie RP w sprawie karnej. Chodziło o to, że pewnej matce zmarło dziecko na nagłą śmierć łóżeczkową (chyba tak to się nazywa). Uznano, że taki los i zakończono sprawę. Niestety, potem z tego samego powodu zmarło jej kolejne dziecko. W tym momencie oskarżono ją o dwa zabójstwa, bo jak dowodzono: skoro prawdopodobieństwo takiej śmierci wynosi (załóżmy) p, to szansa, że dwójka dzieci zmarła na to samo wynosi p^2, a skoro p jest bardzo małe (bo to rzadka choroba), to p^2 jest astronomicznie małe, ergo: matka musiała zabić. Pytanie: gdzie tkwi błąd?
I druga rzecz, która pojawiła się na dole tego testu: problem Monty Halla. W skrócie: był kiedyś taki program "Idź na całość". W finale chodziło o to, że mieliśmy 3 zasłonięte "bramki". W dwóch był "Zonk", czyli maskotka kota, a w jednej samochód. Prowadzący wiedział, co jest w której bramce. Uczestnik musiał wskazać bramkę, którą chciałby otworzyć, a wtedy prowadzący odsłaniał jedną z pozostałych bramek, taką, w której nie było samochodu o czym wiedział wcześniej, i dawał graczowi wybór: pozostaje przy swoim wyborze albo zmienia bramkę na tę pozostałą zasłoniętą. Jak powinien postąpić gracz? Zmiana bramki zwiększa czy zmniejsza prawdopodobieństwo wygranej, a może nic