Żyję jak ty, choć bez oddechu, me ciało tak samo zimne za życia, jak i po śmierci, nie czuję nigdy pragnienia, ale piję bez pamięci, mam na sobie kolczugę, choć ta nigdy nie brzęczy.

Każdy może mnie brać przez całe swoje życie, ale dostaje mnie tylko raz przy urodzeniu. Nic nie ważę prawie, ale wystarczy mnie tylko wstrzymać, a najsilniejszego powalić potrafię.

Wszędzie mam dziury - z przodu i z tyłu, i na dole, i w środku, i u góry. I choć więcej we mnie niczego niż czegoś, to i tak trzymać wodę mogę.

Idą za tobą lub przed tobą, zależy w którą stronę idziesz. Odziej się na czarno, a i tak ciemniejsze będą. Przed światłem zawsze umykają, choć gdy słońce niknie to i one znikaja.

Przychodzą jako świadek nocy, choć nikt ich nie wzywa, przewodnikiem żeglarza są i łzami poety. Dnia każdego z widoku giną, choć złodziej ich nigdy nie zwinął.

Im mnie więcej, tym mniej widzisz. Gdy Cię otulę możesz zamknąć oczy i tak mnie widać będzie.

Żywot, który wiodę to ledwie godziny a czasem minuty. W mej służbie cały czas mnie coś trawi. Ma szybkość tym większa jest im mniejsza grubość, a wiatr jest przekleństwem daru, który przynoszę.

Człowiek który to wymyślił, nie potrzebuje tego dla siebie. Człowiek, który kupił, nie potrzebuje tego dla siebie. Człowiek, który to potrzebuje, nie wie o tym, gdy mu to już potrzebne.

Promienieje, gdy zatraca się w porywającym tańcu, trawi wszystko prócz czeluści nocy. Gdy pokarm dostanie - żyje, gdy wodę - umiera.