Jak czasami jedna mała rzecz może popsuć humor zbierany cały dzień. W sumie nie jest tak źle i też nie mam zamiaru się o tym rozpisywać, ale nastroje popchnęły mnie po raz kolejny do Gilesa Coreya, bardzo lubię ten album. Piękna deprecha i mrok zapisana w muzyce. I ten sampel-monolog na początku "Empty Churches" <3