Przed południem starałem się krótko opowiedzieć o misjach sond Voyager, dotyczących dwóch bliższych nam gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna. Po odwiedzeniu ich systemów szybsza z nich, oznaczona numerem 1, 16 listopada 1980 roku została skierowana na trajektorię ucieczkową i powoli wędruje w kierunku czerwonego karła Gliese 445, którego minie za około 40 tysięcy lat.

Wystrzelona jako pierwsza, lecz poruszająca się nieco wolniej sonda Voyager 2 po zbadaniu Jowisza i Saturna kontynuowała swoją podróż.Pokaż całość

Ostatnio ponoć moda na to, to lecimy z nowościami od SpaceX ;)

Lada dzień (oficjalnie 19.12, ale mówi się o przesunięciu na 26.12) leci sobie w kosmos Falcon 9.1R w ramach misji CRS-5, czyli z zaopatrzeniem dla ISS.

To co będzie strasznie interesujące w tym locie to to, że pierwszy stopień rakiety spróbuje wylądować na barce. Jeśli to się uda (SpaceX szacuje, że mają na to 50% szans w pierwszym podejściu) to będziemy świadkamiPokaż całość

Misje Pioneera 10 i 11 były iście pionierskimi w kwestii badania planet zewnętrznych Układu Słonecznego. Jednak już w momencie ich wysyłania zaawansowane były prace nad kolejnymi sondami, które miały przesunąć znany nam horyzont odrobinę dalej. Mowa o kolejnej parze bliźniaczek – sondach Voyager.

Pierwotnie obie sondy miały się skoncentrować na badaniach dwóch bliższych nam gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna. Do rozpędzania się wykorzystywały asystę grawitacyjną planet, co pozwalało w znaczący sposób zaoszczędzić energię,Pokaż całość

Hubble w "kosmicznym warsztacie", grudzień 1993 r., ładowania wahadłowca Endeavour, misja STS-61, jakieś 600 km ponad (a może pod :) Ziemią. Kto by nie chciał mieć takiego widoku w pracy? ( ͡° ͜ʖ ͡°) Jedno z moich ulubionych zdjęć astronautycznych. Mam akurat do tej fotografii jakiś szczególny sentyment.

Kiedy miałem 8 czy 9 lat dostałem od rodziców album "Wszechświat w obiektywie" - dużą książkę pełną ciekawych jak naPokaż całość

Prosiliście mnie o wpis na temat misji Voyagerów, którym zawdzięczamy niemal całą wiedzę o zewnętrznych planetach Układu Słonecznego. Rzecz jasna takowy się pojawi, lecz uznałem, że zanim przyjdzie nań pora, trzeba uhonorować prawdziwego pioniera badań gazowych olbrzymów - sondę Pioneer 10, która była pierwszym wytworem ludzkiej ręki, który przebył pas planetoid.

Program Pioneer był, jak sama nazwa wskazuje, jedną z pierwszych poważniejszych prób eksploracji kosmosu. Jego początki były jednak stosunkowo nieudane - zPokaż całość

Wywędrowaliśmy ostatnio dość daleko od Słońca. Region Obłoku Oorta wydaje się przestrzenią niezwykle odległą. Rok świetlny, jaki dzieli najbardziej zewnętrzne z jego obiektów od naszej Dziennej Gwiazdy to jednak wciąż tylko niespełna ¼ dystansu do najbliższego gwiezdnego sąsiada – Proximy Centauri. Sonda Voyager 2, szybsza z sióstr bliźniaczek, która w 1977 roku opuściła Ziemię dotrze w pobliże innej bliskiej gwiazdy, Ross 248 za około 38 tysięcy lat. Rozmiar pustki i prędkość, zPokaż całość

Zainspirowany znaleziskiem @Stekso chciałbym kilka słów poświęcić gwieździe z gwiazdozbioru Oriona - Betelgezie. W środowisku Wypoku obiekt ten pojawiał się wielokrotnie, głównie w kontekście swojego rozmiaru. Gwiazda ta należy do grupy tzw. czerwonych nadolbrzymów. Są to naprawdę masywne gwiazdy i rzeczona Betelgeza jest około 1000 razy większa od naszego Słońca przy ponad dziesięciokrotnie większej masie. Oczywiście, mimo swoich monstrualnych rozmiarów, nie jest największą gwiazdą w obserwowanym Wszechświecie. Najciekawszy związany z niąPokaż całość

Uznałem, że wobec palącej chęci zaspokojenia Waszej wiedzy oraz mojej wpadki ze zdublowanym postem jestem Wam winien zadośćuczynienie. Dlatego już teraz zapraszam na krótką podróż w stronę obłoku Oorta.

Pluton, odkryty w 1930 roku przez Clyde'a Tombaugha krąży wokół Słońca w średniej odległości około 6 miliardów kilometrów, czyli mniej więcej 40 razy dalej niż Ziemia. Daleko za jego orbitą znajduje się formacja, w porównaniu do której Pas Kuipera jest doskonale opracowaną encyklopedią. MowaPokaż całość

Pas planetoid to bez dwóch zdań ciekawa formacja. Znacznie dalej od Słońca znajduje się jednak równie interesujące skupisko ciał, które, ze względu na liczbę tajemnic jakie kryje, zasługuje na oddzielny wpis.

Pas Kuipera, bo o nim mowa, rozpościera się za orbitą Neptuna, ostatniej jak na razie planety Układu Słonecznego. Choć teoretycznie podobny do pasa planetoid, jest od niego znacznie większy i zawiera w sobie większą masę (nawet dwustukrotnie!). Znaleźć w nim można oPokaż całość

Zgodnie z Waszymi sugestiami, dziś przyjrzymy się kolejnemu elementowi naszego Układu Słonecznego, o którym w szkole nie uczą zbyt wiele. Nie uciekniemy daleko od Jowisza, bowiem przeniesiemy się do pasa planetoid, bardzo silnie z największą planetą Układu związaną.

Pas planetoid rozciąga się między orbitami Marsa a Jowisza. Składa się z setek tysięcy drobnych obiektów, spośród których tylko nieliczne (według obecnej wiedzy około 200) osiągają rozmiary przekraczające 100 kilometrów średnicy. Wbrew wyobrażeniom, łączna ichPokaż całość

Pora na wpis, jak się zapewne domyślacie, traktujący o Ganimedesie, największym satelicie galileuszowym Jowisza. Wcześniej omawiałem Europę i Kallipso. Okazuje się, że Ganimedes to swego rodzaju połączenie tych dwóch obiektów.

Dlaczego? Przede wszystkim ze względu na ukształtowanie powierzchnii. Część tego satelity jest stosunkowo gładka, pokryta rowami wyrzeźbionymi przez wydostający się z wnętrza materiał, zupełnie jak na Europie. Część jednak jest bardzo ciemna i geologicznie stara, co przywodzi na myśl Kallipso. Co jeszcze łączyPokaż całość

Po krótkiej eskapadzie do układu Ziemia - Księżyc powracam w stronę Jowisza. Dziś pora przyjrzeć się jego drugiemu pod względem wielkości satelicie - Kallisto.

Ganimedes, największy księżyc Jowisza jest większy niż Merkury. Kallisto posiada niemal taką samą średnicę (4820 km wobec 4879 km najbliższej Słońcu planety) jak on, lecz jednocześnie jest dużo lżejszy. Zawdzięcza to stosunkowo dużej zawartości lodu w swoim wnętrzu, który stanowi około 50% jego łącznej masy. Podobnie jak pod powierzchniąPokaż całość

Na początek duże gratulacje dla @Eestel za bardzo ciekawe wpisy. Ostatnio byłem dość zajęty i moje tempo znacznie spadło.

Dużo kosmicznych zdjęć tutaj pochodzi z Teleskopu Hubble’a, który oddał i oddaje astronomom nieocenioną przysługę w badaniach kosmosu.

Cofnijmy się więc do początków jego misji, pełnych wręcz atmosfery dramatu i skandalu. Wkrótce po wystrzeleniu na orbitę w 1990r. okazało się, że główne zwierciadło teleskopu ma poważną wadę. W trakcie jego produkcji w firmie Perkin-ElmerPokaż całość

Miałem kontynuować podróż po układzie Jowisza, ale wpis @DarkAlchemy na temat punktów libracyjnych przypomniał mi o jednej ważnej ciekawostce.

Wszyscy dobrze znamy nasz Księżyc. Stary, dobry towarzysz Ziemi od wieków pojawia się na niebie i powoli, lecz nieuchronnie oddala się od swojej macierzystej planety w tempie około 3 centymetrów rocznie. Mało kto wie jednak, że w pobliżu Ziemi krążą jeszcze co najmniej dwa ciekawe twory.

Pierwszy z nich to Obłoki Kordylewskiego. IchPokaż całość

Wpis krótki, bo i temat "przyziemny", ale wiele razy się zastanawiałem dlaczego tak jest i jak to działa.

Obrót synchroniczny

Jak to działa, że Księżyc zawsze jest zwrócony tą samą stroną do nas? Bo czas jego obrotu wokół własnej osi ~= czas obiegu wokół Ziemi. Większość o tym słyszała, jednak trudno to sobie wyobrazić (przynajmniej ja miałem długo z tym problem = opóźniony jestem), dlatego do wpisu dodaję GIF z symulacją tego zjawiska (częśćPokaż całość

Wczoraj postanowiłem wziąć pod lupę Europę, najmniejszy spośród głównych satelitów Jowisza. Podczas gdy ona, Ganimedes i Kallisto są do siebie stosunkowo podobne, czwarty spośród księżyców galileuszowych, Io, różni się od reszty w sposób znaczący.

Rzut oka na Io pozwala stwierdzić jej niezwykły wygląd. Kolorowa, jaskrawa i geologicznie bardzo młoda powierzchnia to efekt bardzo silnej aktywności wulkanicznej satelity. Odpowiedzialny jest za nią dobrze już znany efekt grzania pływowego, który w swoich wpisach poruszałem jużPokaż całość