@kkb1: Trochę popłynąłem, fakt. Uważam te trzy utwory zagrane po sobie jako jako pełnię barw, piękną i skończoną całość. Kayleigh podawane samotnie (jak przeważnie jest podawane), wydaje mi się trochę płytkie, szarawe, wyrwane z kontekstu.

klasyczny

@archive: no właśnie, klasyczny. A ja mówię o typowym, a nie koniecznie klasycznym ;) Bo marillion to neoprogres. Zarówno Yes, jak i Marillion, można uznać za typowy progres. Bo rock progresywny cechuje się złożonością i wyrafinowaniem. A to czy w klasycznej formie, czy w nowszej, to sprawa drugorzędna ;)

@diagnoza: wiem :P ale mimo wszystko nie uważam to za grzech :)

@raczejsmutny: @wow: ogólnie to muszę przyznać, że mam w głowie wiele zajawek tych dawnych klasyków i to jest piękne uczucie gdy odkrywa się stare dźwięki, gdy w końcu odkrywa się cóż to w głowie siedziało. Kayleigh pamiętałem, ale za nic nie mogłem przypomnieć sobie choćby słów (dobre parę lat temu) i kiedyś w 1 z 10 puścili jako pytanie muzyczne i przez te parę sekund jak czekałem naPokaż całość

@wow: a to fakt :D