Clepsydra - The Missing Spark

Gitarowe solówki, klawiszowe pasaże, melodyczne albumy, a przede wszystkim niezwykły głos wokalisty Aluisio Maggini - to znaki rozpoznawcze szwajcarskiej Clepsydry - zespołu grającego klasycznego, neoprogresywnego rocka. Zespół wydał w tym roku kompilację ich wszystkich albumów pt. "3654 Days", co oznacza czas pomiędzy wydaniem pierwszego i ostatniego albumu. W ich muzyce słychać inspirację takich zespołów jak Marillion, IQ, czy Pendragon. Wspomniany utwór "The Missing Spark" pochodzi z ich
Mr_Plank - Clepsydra - The Missing Spark

Gitarowe solówki, klawiszowe pasaże, melody...
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

#muzyka #rockprogresywny #marillion #80s #90s #00s #lifelikejukebox

25 listopada 1959 r. urodził się Steve Rothery, gitarzysta grupy Marillion.

"Tak naprawdę, to moją pierwszą ,,gitarą" była rakieta tenisowa — poczynałem sobie z nią naprawdę nieźle, gdy miałem 7 czy 8 lat. Słuchałem wtedy dużo muzyki filmowej, a w szczególności tematów z filmów z Jamesem Bondem, filmów wojennych (np. „Bitwy o Wielką
Lifelike - #muzyka #rockprogresywny #marillion #80s #90s #00s #lifelikejukebox

25 li...
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

#muzyka #rock #rockprogresywny #marillion #80s #90s #lifelikejukebox #ciekawostkimuzyczne

3 października 1952 r. w Windsor w Anglii przyszedł na świat Mark Wilkinson, plastyk, nazywany mistrzem aerografu, znany jako autor okładek pierwszych płyt grupy Marillion, solowych płyt Fisha oraz m.in. albumów grupy Judas Priest. Galeria prac dzisiejszego solenizanta: http://www.the-masque.com/gallery.html

Marillion - "Script for a Jester's Tear"
Lifelike - #muzyka #rock #rockprogresywny #marillion #80s #90s #lifelikejukebox #ciek...
  • 4
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

#muzyka #rock #rockprogresywny #marillion #80s #lifelikejukebox

25 września 1989 r. zespół Marillion wydał swój piąty album studyjny - "Seasons End", pierwszy z nowym wokalistą - Stevem Hogarthem, który zastąpił w zespole Fisha. Sporo na tej płycie rozbudowanych, pełnych umiejętnego stopniowania napięcia form ("Berlin", w którym po raz pierwszy w twórczości Marillion usłyszeć możemy saksofon, "The Space"), ale pojawiają się też
Lifelike - #muzyka #rock #rockprogresywny #marillion #80s #lifelikejukebox

25 wrześn...
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

Słuchanie Kayleigh z Pseudo Silk Kimono jest punktem wyrwanym szarości.

A gdy doda się jeszcze Lavender to szarość przegrywa, płacze i zgrzyta zębami.

#marillion #muzyka #rockprogresywny i nowy tag, może ktoś się skusi na więcej bliskich mi dźwięków #muzykarotta

Marillion - Pseudo Silk Kimono, Kayleigh, Lavender
Rottweill - Słuchanie Kayleigh z Pseudo Silk Kimono jest punktem wyrwanym szarości. 
...
  • 4
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach

@kkb1: Trochę popłynąłem, fakt. Uważam te trzy utwory zagrane po sobie jako jako pełnię barw, piękną i skończoną całość. Kayleigh podawane samotnie (jak przeważnie jest podawane), wydaje mi się trochę płytkie, szarawe, wyrwane z kontekstu.
  • Odpowiedz
@Rottweill: ok, łapię, tak samo o tym myślę. To trzeba podawać jako "trójcę", osobno to grzech. Zresztą Misplaced Childhood to taka płyta, która raz uruchomiona musi przelecieć do końca

albo przynajmniej do Heart of Lothian
>
  • Odpowiedz
klasyczny


@archive: no właśnie, klasyczny. A ja mówię o typowym, a nie koniecznie klasycznym ;) Bo marillion to neoprogres. Zarówno Yes, jak i Marillion, można uznać za typowy progres. Bo rock progresywny cechuje się złożonością i wyrafinowaniem. A to czy w klasycznej formie, czy w nowszej, to sprawa drugorzędna ;)
  • Odpowiedz
Kayleigh I just wanna say I'm sorry

But Kayleigh I'm too scared to pick up the phone

To hear you've found another lover to patch up our broken home...

#muzyka #klasyk #marillion
polok20 - Kayleigh I just wanna say I'm sorry

But Kayleigh I'm too scared to pick up...
  • Odpowiedz
  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach