Siergiej Ławrow był gościem włoskiej telewizji "Rete 4". Dla rosyjskiego ministra spraw zagranicznych rozmowa była okazją do szerzenia propagandy zgodnej z linią Kremla. Oskarżył Wołodymyra Zełenskiego

– Mama radzi, żebym wypożyczyła rosyjską literaturę, póki nie zaczęli jej palić na podwórkach uniwersytetów – opowiada Wirtualnej Polsce Ekaterina Blachnierek.

- Jestem matką. Chcę wesprzeć inną matkę z małym dzieckiem, której mąż został na wojnie. Chociaż tyle mogę zrobić, żeby dać jej namiastkę domu, zrobić herbatę i zaopiekować się nią i jej pociechą - mówi

- Mam krewnych w Moskwie. Płynie we mnie rosyjska krew. Podczas II wojny światowej moja prababcia walczyła razem z Rosjanami. Od czwartku własna rodzina przestała się do mnie odzywać. Nikt nie zadzwonił,

- Moi znajomi relacjonują na żywo to, co się dzieje. W zasadzie w każdym regionie Ukrainy słychać ostrzały. Nie ma żadnego regionu, którego nie dotknęła agresja Rosji - mówi Maria Andruchiw, organizatorka

- To nie było podejście człowieka do człowieka – twierdzi pracownik Amazona, który był świadkiem zdarzenia z 6 września. – Lider kazał mu przejść spory dystans o własnych siłach. To karygodny błąd. Potraktowali człowieka jak śmiecia, jak typowy odpad.

Wyjście z bezdomności jest niełatwe. Każdy, nawet najmniejszy, splot nieszczęśliwych okoliczności może doprowadzić do ponownej utraty dachu nad głową.

Obserwując relacje między bezdomni, zauważamy ich wyjątkowość. Osoby, które w teorii nie posiadają niczego, mogą zaoferować drugiemu wszystko – swoją obecność.

Ubodzy nierzadko mają plany i cele. Jednym z nich jest znalezienie pracy, dzięki której będą mogli wyjść z bezdomności. Często jednak pracodawcy odbierają im nadzieję na lepszą przyszłość.

Zdarzają się takie spotkania, podczas których nasi bezdomni znajomi nie mają dla nas dobrych informacji. Mimo że nie znamy odpowiedzi na wszystkie pytania, nie możemy wobec ich problemów przejść obojętnie.

Bezdomni to osoby, w które trzeba uwierzyć. Tylko wtedy, gdy to zrobimy, możemy sprawić, że znajdą nadzieję na przyszłość i siłę, by o siebie raz jeszcze zawalczyć. – Chyba doszedłem do takiego punktu, że chciałbym coś zmienić. Jutro rozpoczynam terapię – poinformował Kamil. Poznałem go...

Często nie zdajemy sobie sprawy, jak łatwo znaleźć się na dnie. Można mieć karierę; odnosić sukcesy w tym, co się robi, a mimo tego pewnego dnia wylądować na ulicy. Tak też stało się z Andrzejem.

Poznajemy ludzi z trudną, choć ciekawą, historią. Nie mają częstych okazji, by się nią dzielić. Rozmawiając z bezdomnymi, przekonujemy się, że są to osoby ze wspomnieniami i pragnieniami, ale też z potrzebą bycia zauważonym przez nieczułe społeczeństwo.

Święta to wyjątkowo trudny czas dla bezdomnych. Spędzają je często w samotności, z dala od swoich bliskich. Nie zastąpimy im rodziny, ale możemy sprawić, że podczas Bożego Narodzenia nie będą sami.

Bezdomni to ludzie z bogatą historią; często tragiczną. Nie chcemy ich z niej rozliczać, ale wysłuchać. Chodzi o to, byśmy nie próbowali być sędziami w cudzej sprawie. Tylko w taki sposób jesteśmy w stanie zbudować prawdziwą więź.

Bezdomni to ludzie z przeszłością, często tragiczną. Nie jesteśmy w stanie postawić się w ich sytuacji i zrozumieć tego, przez co musieli przejść. Widzimy tylko skutek, czyli ich upadek, rzadko jednak zastanawiamy się, co musiało się wydarzyć wcześniej.

Wydawać by się mogło, że bezdomność prowadzi do egoizmu; do zapewniania sobie podstawowych dóbr i tym samym do zapominania o innych ludziach, którzy również znajdują się na ulicy. Nic bardziej mylnego. Tylko wzajemna pomoc pozwala ludziom bezdomnym pokonywać codzienne trudy.

Nie mamy gotowych rad i wskazówek dla naszych bezdomnych znajomych. Często tak naprawdę jesteśmy bezradni wobec dramatów, o których nam opowiadają. Zdajemy sobie sprawę, że chcieliby odmienić swoją sytuację, jednak my nie możemy zrobić tego całkowicie za nich.

Bezdomni nie potrzebują naszej litości; nie chcą też, byśmy im współczuli. Tak naprawdę otwierają się przed nami właśnie dlatego, że unikamy takich postaw. Dzięki temu nie czują się od nas gorsi.

Bezdomność to w głównej mierze niepewność. Ludzie, których spotykamy na ulicy nie mają pojęcia, co czeka ich w najbliższych dniach, nie snują planów. Mają jednak nadzieję, że tak jak w jednej chwili wszystko stracili, tak w kolejnej los się do nich uśmiechnie i staną na nogi.