bartosz-jungmann
  • 0
Mały eksperyment myślowy — zbieram opinie do materiału, nad którym pracuję.

Wyobraź sobie, że masz dwie możliwości. Formalnie nikt cię do niczego nie zmusza i możesz wybrać każdą z nich.

Problem w tym, że jedna z decyzji oznacza dla ciebie bardzo wysoką cenę — utratę pieniędzy, pracy, dostępu do czegoś ważnego, kontaktów albo kilku lat tego, co już zbudowałeś.

Teoretycznie
  • 1
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
bartosz-jungmann
  • 0
Jeśli decyzję współtworzą człowiek, algorytm, procedura i firma — kto naprawdę odpowiada za skutek?

Przykład: system daje rekomendację, pracownik ją zatwierdza, ale nie zna sposobu, w jaki została wyliczona, nie projektował systemu i ma tylko kilka sekund na decyzję.

Czy odpowiedzialność powinna spaść na niego, bo nacisnął „zatwierdź”?
Na firmę, która wdrożyła system?
  • 4
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
bartosz-jungmann
  • 0
@gotx3: To jest ciekawe rozróżnienie. Szczególnie ten moment pomiędzy zwykłą decyzją biznesową a decyzją krytyczną. Bo właśnie tam pojawia się dla mnie problem: człowiek formalnie podejmuje decyzję i może za nią odpowiadać, ale część procesu została wcześniej ukształtowana przez algorytm, procedurę albo system, którego sam nie kontroluje. I wtedy zaczyna być ciekawe, ile odpowiedzialności można przypisać komuś, kto miał ostatnie słowo, ale nie miał pełnej kontroli nad tym, jak powstała
  • Odpowiedz
bartosz-jungmann
  • 0
Jakiej rzeczy przestaliście zapamiętywać, odkąd robi to za was telefon?

Numery telefonów, drogę do miejsc, terminy, listę zakupów, może jeszcze coś innego?

Nie pytam, czy to dobrze czy źle. Bardziej ciekawi mnie, co właściwie przestaliśmy przechowywać we własnej pamięci, odkąd możemy przechowywać to poza nią.

I
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
bartosz-jungmann
  • 0
Co dzieje się z prawdą w środowisku, w którym informacja konkuruje przede wszystkim o reakcję człowieka?

W internecie informacja nie zawsze musi nas przekonać, żeby odnieść sukces. Możemy uznać ją za kompletną bzdurę, a mimo to zatrzymać się, wejść w komentarze, oburzyć się, wyśmiać ją albo udostępnić komuś ze słowami: „zobacz, co za głupoty”.

Internet nie musi przekonać cię, że coś jest prawdą. Wystarczy, że przekona cię, żebyś na to zareagował.
I zastanawiam się, czy
  • 13
  • Odpowiedz

  • Otrzymuj powiadomienia
    o nowych komentarzach
bartosz-jungmann
  • 1
@ssas78487: To z tą „małą elastycznością prawdy” jest ciekawe. Bo clickbait można właściwie bez końca dostosowywać do odbiorcy, podczas gdy rzeczywistość nie musi być równie atrakcyjna. Ciekawe, czy największą zmianą internetu nie jest więc sama dezinformacja, tylko możliwość ciągłego testowania, która wersja przekazu najlepiej wywołuje reakcję.
  • Odpowiedz
bartosz-jungmann
  • 0
@Eftef: To możliwe. I chyba właśnie dlatego ciekawi mnie, co naprawdę zmienił internet. Jeśli mechanizm jest stary i wynika z naszej natury, to może nowością nie jest sposób, w jaki reagujemy, tylko skala i szybkość, z jaką można dziś tę reakcję mierzyć i na jej podstawie dostosowywać kolejne treści.
  • Odpowiedz
bartosz-jungmann
  • 0
@ssas78487: To rozróżnienie między percepcją a rzeczywistością jest chyba kluczowe. Mnie najbardziej zastanawia jednak coś jeszcze: algorytm nie musi przecież zmieniać faktów, żeby zmieniać nasz obraz świata. Wystarczy, że wpływa na to, które fakty zobaczymy, jak często je zobaczymy i w jakim kontekście. Rzeczywistość pozostaje ta sama, ale każdy z nas może dostawać jej inny wycinek. I chyba właśnie tutaj zaczyna się ciekawy problem.
  • Odpowiedz

Bartosz J.