Jako pierwsza, strategię negocjacyjną sformułowała lecąca piechotą Junczyk-Ziomecka. Nie znała się na dyplomacji i nie wiedziała po co leci, ale tylko ona mówiła po francusku, jedynym języku, w którym formułuje się poważne strategie europejskie: -- Violoniste o muerte! Siny z zimna prezydent i jego urzędnicy podchwycili: -- Skrzypek albo śmierć!

Minister Szczygło stał pochylony nad skąpo oświetlonym stolikiem z drzewa różanego inkrustowanego porcelaną, który Król Stanisław August Poniatowski, ostatni polski król, otrzymał jako podarunek od carycy Katarzyny II, w zamian za podpisanie Traktatu wieczystej przyjaźni, który zdaniem Szczygły, obowiązuje do dziś.

Kiedy mokra ręka satrapy pociągnęła wysportowane ramię Elizabeth Sherwood-Randall w górę i do przodu, dyplomatka napięła pośladki w krótkotrwałym oporze w obronie ideałów młodości. Elizabeth pomyślała, że błyskotliwa dotąd kariera Lee Feinsteina skończy się w Bukareszcie; uległa jak w czasach gdy szkoły publiczne Fresno były w rękach patriarchatu.

Pawlak kończył się wielokrotnie, ale tym razem wraz z nim kończyła się wieś. Minął Anin i przez chwilę leciał na Lublin, żeby choć zza szyb wozu spojrzeć na obszary prawdziwie wiejskie, ale wszędzie napotykał jedynie stany pośrednie. Pomyślał o przemijaniu, służbie wojskowej w garnizonie ostródzkim i, zupełnie bez powodu, o opcjach walutowych.

-- Jeśli prezydent nie skomentuje wydarzeń bieżących do poniedziałku wieczór, przestaną być bieżące. -- Odniosłem wrażenie, że zawsze dotąd pojawiały się nowe wydarzenia. Czy nie może skomentować nowych? -- Biuro Bezpieczeństwa Narodowego nie zgadza się na marnowanie afer.

Wstrzymano natomiast wszystkie bieżące operacje CBA, zaczynając od tych najważniejszych. Narządy rodne agentów wyjęto z rozognionych korzyścią ciał osób prowokowanych; bagażniki furgonetek wypełniły się niewręczonymi korzyściami, które przez całą noc zwożono i deponowano w sejfach Banku Gospodarki Żywnościowej. W nocy z czwartku na piątek....

W pałacu prezydenckim siadł prąd i żeby posłuchać „Sygnałów dnia”, prezydent musiał włączyć tranzystor. Dostrajając odbiornik, trafił niechcący na dobrze umotywowane sapanie redaktora Semki, ale potem odezwała się Paradowska i prezydent jak oparzony, drżącymi rękami kręcił pośpiesznie, aż zapachniało świeżo skoszonym sianem i serwatką.

Monitoring politycznej agonii tego nieszczęśnika; dzień po dniu (wyłączywszy niedziele)