W ten spo­sób, dzień przed ukoń­cze­niem pra­cy, więź­nio­wie smo­łu­ją­cy w ty­siąc dzie­więć­set pięć­dzie­sią­tym roku dach wy­twór­ni ta­bli­czek usie­dli rzę­dem o dzie­sią­tej rano, po­pi­ja­jąc p--o Black Le­vel, do­star­czo­ne przez naj­tward­sze­go straż­ni­ka, jaki kie­dy­kol­wiek peł­nił służ­bę w sta­no­wym wię­zie­niu Shaw­shank. P--o było cie­płe jak siki, ale i tak naj­lep­sze, ja­kie­go pró­bo­wa­łem w ży­ciu. Sie­dzie­li­śmy, pi­li­śmy i czu­li­śmy, jak słoń­ce grze­je nas w ple­cy, tak że na­wet na pół roz­ba­wio­na, na pół po­gar­dli­wa mina Ha­dleya