Dzień dobry lub dobry wieczór. Obserwuję ten zakątek internetu od około piętnastu lat z przerwami, lecz dopiero teraz, w chwili kryzysu jak i prawdziwego rozkwitu tego miejsca, postanowiłem zacząć dodawać coś od siebie. Niniejszy artykuł, mam nadzieję, zapoczątkuje serię. Serię opisującą wiele zjawisk; tych najwyższej wagi, jak i tych niszowych, nie omawianych praktycznie nigdzie w polskim internecie. Będzie o alchemii, o wojnie płciowej, o starożytnych mitach i legendach, o współczesnych i przeszłych anonimowych siłach, które w sekrecie kształtowały i kształtują rdzeń cywilizacji, czyli przede wszystkim surowiec ludzki.
Jeśli chodzi o mnie, to nie jestem nikim szczególnym. Po prostu miałem bardzo wiele czasu i wiele możliwości, aby przyjrzeć się ludzkiej naturze. Jestem obserwatorem i lubię analizować to, co może wydawać się tajemnicze lub całkowicie zaszyfrowane dla przeciętnego człowieka. To, czy udało mi się dojść do trafnych wniosków ocenicie sami.
Tymi słowami kończę wstęp i zapraszam do lektury. Dzisiaj skupimy się na symulacjach.
___________________________________________________________________
W świecie można zaobserwować pewne nowe prawidłowości, które gdy w odpowiedniej liczbie zostaną skatalogowane w podświadomości i przefiltrowane prawdopodobnie za pomocą snów, zaczynają wyrabiać w jednostce dziwnego rodzaju dar wyczuwania następnego kroku cywilizacyjnego. Myślę, że sami to czujecie. Coś, kurwa, wisi w powietrzu. Zauważcie, że żyjemy w czasach całkowicie unikatowych. Unikatowych psychologicznie.
Nowe technologie zawsze niosą ze sobą trudne do przewidzenia konsekwencje. Kto by na przykład pomyślał, że samochód w ciągu kilkudziesięciu lat całkowicie przetransformuje wszystkie miasta na świecie, globalnie zmieni reguły handlu i konsumowania produktów?
Francuski filozof Jean Baudrillard w swojej książce "Symulakry i symulacja" próbował przedstawić w jaki sposób skomplikowane i wielowarstwowe zjawiska lub idee są zwyczajowo "destylowane" przez ludzki umysł, a następnie redukowane do najniższego wspólnego mianownika społecznego, co sprawia, że zjawisko lub idea staje się nieożywionym, podatnym na interpretację, zamrożonym w kolektywnej wyobraźni obiektem bez żadnego praktycznego zastosowania, dopóki nie tchnąć w nią nowego życia uzależnionego od subiektywnej fanaberii dominującego w danym czasie konsensusu. Chodzi o wyciąganie esencji z destylatu samego w sobie i nadanie jej aury, która prawie nie ma nic wspólnego z pierwotną formułą. Baudrillard nazwał to stadium "symulacją". Kopią kopii innej kopii.
Weźmy na przykład Chrześcijaństwo. Oryginalna jego wersja zakłada, że ludzkie cierpienie nie rozgrywa się jedynie w odizolowanym i skomplikowanym świecie jednostki, a jest uniwersalne i znane powszechnie. Że niesienie Chrystusowego krzyża jest wbudowane w istnienie i nie da się od niego odseparować; że nie za pomocą ucieczki od cierpienia, a za pomocą jego świadomej akceptacji można zainicjować pierwszą fundamentalną transformację charakteru i, ostatecznie, wypracować prawidłowy model postępowania w tej zagadkowej pułapce życia naznaczonego samoświadomością. Koniecznym destylatem był rytuał Rzymskokatolicki, który skracał przekaz do: "Jesteś prochem i w proch się obrócisz. Usprawiedliw swoje wygnanie z domeny zwierzęcej niewinności (lub Raju) czymś szlachetnym. Niech te starania będą twoim osobistym krzyżem i powodem istnienia." W dzisiejszych czasach dominuje interpretacja symulacyjna: "Jezus Cię kocha, więc kochaj bliźniego, jak siebie samego."
Nie jest dziwne, że miliony odchodzą od powszechnie rozumianej wiary. Symulacja rozluźniła korzenie tej ponadczasowej idei i pozostawiła jedynie esencję destylatu, z którą mogą identyfikować się tylko ci, którzy nie posiedli umiejętności analizowania bardziej skomplikowanych niuansów przebywania w żywej, złożonej przynajmniej z czterech metafizycznych elementów, rzeczywistości. Klasyczna wiara stała się synonimem zdziecinnienia. Jest to logiczne, jeśli założyć, że współczesna doktryna nie zawiera w sobie nic, poza nakazem akceptacji nienaturalnych zachowań i uległości wobec naturalnych wrogów (bo dokładnie tak głosi obecny papież).
Ewolucja religii Chrześcijańskiej na przestrzeni wieków: człowiek + Pismo Święte -> człowiek + Pismo Święte + sumienie opisane -> człowiek + Pismo Święte + sumienie opisane + struktura społeczna nadająca skrócone znaczenie człowiekowi, Pismu, i sumieniu (szczyt, wyrażony w liczebności wiernych) -> człowiek + struktura społeczna > człowiek + okrojona formuła sumienia, w upośledzony sposób opisująca strukturę społeczną i, w ostateczności, przewyższająca ją (symulacja, upadek).
Ten tekst nie jest jednak o znaczeniu wiary, a o sile symulacji.
Co, jeśli da się symulować człowieka? Co, jeśli możliwym stanie się alchemiczne wyodrębnienie ekstraktu z ludzkości i oddzielenie go od namacalnego, podzielonego na zaznaczone szczegółami interwały doświadczenia, w którym wszyscy z osobna uczestniczymy, tworząc ledwie możliwą do ogarnięcia umysłem prawdę wyrażającą się w naszym pół-dzikim, poł-cywilizowanym postępowaniu? Prawdopodobnie otrzymamy golema, który będzie zaplanowanym organizmem. Golem, poruszający się i wchodzący w interakcję z obiektami, by wypełnić czyjś kaprys. Nie posiadający wolnej woli, a jedynie od dawna przewidziane cele, które definiują całość jego istnienia. Myślę, że jako ludzkość jesteśmy stosunkowo blisko przeobrażenia się w podobny twór. Czym na przykład jest Facebook, jeśli nie platformą umożliwiającą patologiczne zredukowanie własnych doświadczeń do skróconego opisu wyidealizowanych osobistych wersji sumy subiektywnych przeżyć? W świecie wirtualnym z jednej strony stajemy się wygodnie podatnymi na samo-moderację wersjami najczystszej perfekcji widzianej przez własne ego, a z drugiej strony nie otrzymujemy kontrargumentów, bo pozostałe jednostki odczuwają identyczny strach przed zawsze możliwą do wypowiedzenia oczywistością odczuwalną silnie poprzez intuicję, że perfekcja nie istnieje w całym znanym wszechświecie.
Człowiek staje się niemal dosłownym lustrem dla rozmówcy, gdy mówi prawdę. Ludzie potrzebują luster, żeby wziąć odpowiedzialność za swoją brzydotę i przez obrzydzenie spowodowane ów brzydotą zacząć szczerze poszukiwać bardziej optymalnego stanu istnienia. Akt ten jest ściśle powiązany ze świadomą akceptacją cierpienia. Korekcja duszy wymaga dosłownej reinkarnacji za życia. Reinkarnacji okupionej własnym płaczem i zgrzytaniem zębów.
W większości przypadków koło się zamyka, bo przeciwwagą dla ślepego samozadowolenia jest wypracowanie umiejętności negocjacji z ludźmi. Gdy introspekcja nie jest im obca, potrafią zidentyfikować błędy w swoim własnym rozumowaniu i, dzięki temu, w rozumowaniu innych. W stanie, gdzie jeden fałszywy obraz ideału próbuje za wszelką cenę koegzystować z drugim, nie ma miejsca na debatę. Pozostaje jedynie wstydliwe milczenie mające za zadanie utrzymać zakłamany spokój ducha.
Skąd pomysł, że bez wymiany zdań może powstać równowaga? To właśnie istota golema. Przebywanie w hermetycznie zamkniętym ułamku świadomości i precyzyjnie ukierunkowana wola. Indywidualizm doprowadzony do jednostronnego ekstremum, które paradoksalnie skutkuje "wyprasowaniem" masy ludzkiej. Bez debaty stajemy się chciwi. Zaczyna brakować miejsca na transcendencję. Pozostaje jedynie dbanie o przyziemne interesy i potrzeby serca. Potrzeba zaspokojenia wyraźnie widocznych ciągot ludzkich. Fizyczne bezpieczeństwo, kopulacja i emocjonalna akceptacja. Co, jeśli w tych czasach najważniejsza stała się potrzeba akceptacji? Co, jeśli kłamcy czują silną potrzebę, by każdy żył w kłamstwie? Wtedy będzie im łatwiej znieść samych siebie. Staną się akceptowani. Możliwe, że nawet znajdą w kłamstwie odbicie prawdy w krzywym zwierciadle; jej echo wyrażające się przez popularne "wszyscy kłamią".
Możliwe, że tak przekształcamy nasze dwuwymiarowe maski w wersje prawdziwsze od nas samych. To, co zostało pokazane publicznie, teraz staje się przyswojone jako nadrzędny system.
"Z kim przystajesz, takim się stajesz."
Doświadczenia są surowcem, z którego zbudowana jest ludzka osobowość. Podświadomość zapisuje każdą sekundę życia. Na zasadzie neuroplastyczności, to, co widzimy, na co poświęcamy czas, jak mówimy i co mówimy modyfikuje nasze mózgi na poziomie również i biologicznym. Zatem czy możliwe jest, że rzeczywistość wirtualna zmienia nas w sposób choćby przybliżony? Co, jeśli 2D posiada możliwość modyfikacji 3D w sposób odczuwalny, albo, ostatecznie, nieodwracalny? Możliwe, że wirtualne "Ja" posiada pasożytniczą umiejętność wnikania w naturalne "Ja" i z czasem, w sposób niezauważalny, je pochłonie w procesie ekstremalnej osmozy.
"Z kim przystajesz, takim się stajesz."
Jesteśmy post-ludźmi, ale jeszcze tego nie wiemy. Nieświadomie materializujemy powolne wymazanie gatunku. Facebook nie jest niczym szczególnym. Co z goglami VR? Co z interfejsami mózg-komputer, które już teraz są używane w eksperymentach protetycznych?
"Welcome to the desert of The Real."
Komentarze (6)
najlepsze
Taka moja rada: stworz tag autorski na mikroblogu i dodawaj wpisy tam - dostaniesz wiekszy rozglos, niz w przypadku tworzenia znaleziska