Dawno już nie miałem napadów, ale pamiętam, że tak 2-3 sekundy przed napadem miałem uczucie dyskomfortu i niepokoju.
Żeby zmniejszyć prawdopdobieństwo napadów stosuje kila zasad: Bezwzględnie nie piję alkoholu. Ograinczam też ekspozycje na bodźce mogące wywołać napad tj długie korzystanie z komputera bez przery, oglądanie telewizji\ korzystanie z kompa w całkowitej ciemności. Biorę leki zawsze o tej samej porze max 10 min różnicy. W miarę możliwości kładę się spać o tej samej
Ostatni duży atak miałem w III klasie gimnazjum. Mały natomiast w okresie świąt bożego narodzenia w II roku liceum. Duża poprawa nastąpiła, gdy zacząłem brać Keppre. Te zasady w sumie takim dodatkiem, ale jakiś tam wpływ mają.
Nigdy nie miałem sytuacji, w której spotkałbym kogoś z epilepsją i musiał mu pomóc podczas ataku, ale na wypadek takiej sytuacji szykowałem się z tego filmiku:
Duży napad w gimazjum na holu (czyli miejscu pogaduszek całej szkolnej społeczności). Później oczywiście zaczęły się drwiny na mój temat. Nie było to przyjemne.
Na dzień dzisiejszy nie czuje takiej potrzeby. Mam dobrze dobrane leki i nic nie chcę zmieniać.(no może po za ceną leków:D). Wszczepienie takiego implantu nie gwarantuje pozbycia się problemu jakim jest moje schorzenie. Może nawet zaszkodzić pacjentowi. Mogą pojawić się problemy z połykaniem, a także zwiększenie ilości napadów.
Jak już wcześniej wspomniałem długo nie miałem ataków więc przybliżę Ci co pamiętam. Jeśli chodzi o duży atak nie odczuwam bólu. Tylko czuje się kompletnie bezradny, jakiś "wyobcowany" i bardzo wkurzony, że kolejny atak pojawił się. Tak w przypadku dużego ataku tracę kompletnie panowanie nad sobą. Nie mogę poruszyć się , nic mówić.
W przypadku małego ataku też odczuwam dyskomfort i bezradność. Również bólu nie czuje. W zadzie leki atak
Tak dlatego unikam takich miejsc. Ogólnie nie muzyka clubowa, techno itp. nie podchodzi mnie. Wolę zespoły typu Coma, Korn, SOAD, Metaica czy różne odmiany KAzika. NA koncerty niektórych z nich już byłem albo zamierzam iść.
Trochę utrudnia. Przez nią nie mogłem pójść na wymarzony kierunek (medycyna). Początkowo miałem problemy z rówieśnikami (nie wszystkimi). Nie mogę zrobić prawa jazdy.
Przez pewien czas długo po wypadku bolała mnie często głowa. To pewnie były pierwsze konsekwencje wypadku. Ale wtedy się tym nie przejmowałem.
Nie było takich sytuacji. Takie rzeczy dzieją się głównie przy padaczce fotogenicznej chociaż w mojej też mogą, ale nie muszą przyczynić się do częstości wystąpienia napadów. Zresztą jak już wyżej wspomniałem gry już dawno się znudziły.
Duży napad w gimazjum na holu (czyli miejscu pogaduszek całej szkolnej społeczności). Później oczywiście zaczęły się drwiny na mój temat. Nie było to przyjemne.
Tak używam, ale z głową. Gry komputerowe jakoś mnie nigdy nie bawiły. Kompa używam głównie do oglądania filmów seriali i przeglądania neta. W czasie studiów służył mi do nauki. W mojej przypadłości trzeba robić to z głową. Robić co jakiś czas przerwy.
Jeśli chodzi o duży atak nie odczuwam bólu. Tylko czuje się kompletnie bezradny, jakiś "wyobcowany" i bardzo wkurzony, że kolejny atak pojawił się. Tak w przypadku dużego ataku tracę kompletnie panowanie nad sobą. Nie mogę poruszyć się , nic mówić.
W przypadku małego ataku też odczuwam dyskomfort i bezradność. Również bólu nie czuje. W zadzie leki atak polega na tym, że trzęśie albo podskakuje mi prawa noga. (bez utraty stabilności
Dostałem raz ataku na holu w gimnazjum. Od razu zrobiło się kółko i obserwowanie. Później pojawiały się śmiechy, różne insynuacje, dopowiadania. Skończyło się to jak jedne gówniarz z I klasy gimnazjum chciał przykozaczyć przy starszych i zaczął się ze mnie naśmiewać. Dwa ciosy w nerki ( żeby było sprawiedliwie prawa i lewa dostały po jednym "razie") skończyły się nieprzyjemności, ale to uczucie wyobcowania pozostało. Oczywiście nie wszyscy się ode mnie
1. Początkowo tak. Od dłuższego czasu doszedłem do wniosku, że nie ma sensu użalać się nad soba. W żaden sposób nie poprawi mojej sytuacji, wręcz przeciwnie.
2.Jestem religijny, ale nie doszukuje się wszędzie ręki "Boga".
3. Odkąd ataki padaczki ustały życie sprawia mi przyjemność. Mogę prawie zawsze robić to co inne, zdrowe osoby. Ale zawsze to będzie "prawie". Jakieś podświadome uczucie mówi mi, że nie mogę żyć pełną piersią.
Na chwilę obecną myślę jednak, że warto ale praca na pewno nie będzie taka pewna jak 3-4 lata temu. Dzięki tej ustawie refundacyjnej nie powstaje już tyle aptek.
Wydaje mi się, że po tym kierunku możesz zostać też przedstawicielem medycznym, ale nie jestem pewien.
Witam. Z góry przepraszam za takie pytanie ale czy starałeś się o odszkodowanie skoro to padaczka pourazowa? Pytam z racji moich zainteresowań zawodowych.
Moja siostra też ma padaczkę także wiem jak napad może przerażająco wyglądać szczególnie dla ludzi którzy się tego nie spodziewają.
Dawno już nie miałem napadów, ale pamiętam, że tak 2-3 sekundy przed napadem miałem uczucie dyskomfortu i niepokoju. Jeśli chodzi o to to jak jest w pobliżu jakieś miejsce do siedzenia to zdążę usiąść.
Może dla niektóry to pytanie będzie śmieszne, ale mam psa, który ma padaczkę, łyka luminal i jest dobrze, bo ataki nie występują, ale do rzeczy. Czy jak jest ktoś bliski przy Tobie to ten atak udaje się jakoś opanować? Pytam, bo np. mój pies jak dostawał ataku i się go brało na ręce to tak jakby się uspokajał i ten atak był znacznie słabszy. Odczułeś coś takiego?
Powiem tak. Na początku byłem strasznie wkurzony, zasmucony i apatyczny. Wiedziałem, że czekają mnie ograniczenia i moje życie już nigdy nie bedzie takie samo, że jestem naznaczony piętnem.Otoczenie szkolne też nie pomagało
A gdy już dojrzałem. Doszedłem do wniosku, że użalanie nad sobą w niczym nie pomoże, wrecz przeciwnie. Niektórzy mają gorsze schorzenia i jakoś dają sobie. Pomogło też przejście do liceum. Ludzie zupełnie inaczej nastawieni do takich spraw. Mili,
Komentarze (195)
najlepsze
Nie próbuję Cię obrażać ani nic. Taki stary dowcip przytoczyłem na rozluźnienie atmosfery :)
Kiedyś tak, ale odkąd moje ataki się uspokoiły zaprzestałem tego. Proszek starsznie źle wpływał na mój naskórek:D
Jestem początkującym magistrem farmacji. Zarabiam lekko ponad 2500zł netto.
Żeby zmniejszyć prawdopdobieństwo napadów stosuje kila zasad: Bezwzględnie nie piję alkoholu. Ograinczam też ekspozycje na bodźce mogące wywołać napad tj długie korzystanie z komputera bez przery, oglądanie telewizji\ korzystanie z kompa w całkowitej ciemności. Biorę leki zawsze o tej samej porze max 10 min różnicy. W miarę możliwości kładę się spać o tej samej
Ostatni duży atak miałem w III klasie gimnazjum. Mały natomiast w okresie świąt bożego narodzenia w II roku liceum. Duża poprawa nastąpiła, gdy zacząłem brać Keppre. Te zasady w sumie takim dodatkiem, ale jakiś tam wpływ mają.
Uraz był spowodowany wypadkiem samochodowym.
http://www.youtube.com/watch?v=k5INAf1_LKc
Czy widzisz w nim jakieś błędy, lub masz jakieś ogólne uwagi?
Wszystko jest jak najbardziej ok. Chyba jeden z lepszych materiałów jakie widziałem
Na dzień dzisiejszy nie czuje takiej potrzeby. Mam dobrze dobrane leki i nic nie chcę zmieniać.(no może po za ceną leków:D). Wszczepienie takiego implantu nie gwarantuje pozbycia się problemu jakim jest moje schorzenie. Może nawet zaszkodzić pacjentowi. Mogą pojawić się problemy z połykaniem, a także zwiększenie ilości napadów.
Mogę i lubię:)
Edit
Czy tracisz kompletnie panowanie nad sobą?
Jak już wcześniej wspomniałem długo nie miałem ataków więc przybliżę Ci co pamiętam. Jeśli chodzi o duży atak nie odczuwam bólu. Tylko czuje się kompletnie bezradny, jakiś "wyobcowany" i bardzo wkurzony, że kolejny atak pojawił się. Tak w przypadku dużego ataku tracę kompletnie panowanie nad sobą. Nie mogę poruszyć się , nic mówić.
W przypadku małego ataku też odczuwam dyskomfort i bezradność. Również bólu nie czuje. W zadzie leki atak
Nie noszę.
Wczesnym rankiem, w swoim łożku. Tragedia bo myślałem, że umieram
Tak dlatego unikam takich miejsc. Ogólnie nie muzyka clubowa, techno itp. nie podchodzi mnie. Wolę zespoły typu Coma, Korn, SOAD, Metaica czy różne odmiany KAzika. NA koncerty niektórych z nich już byłem albo zamierzam iść.
Czy Twoja choroba bardzo utrudnia ci życie? (poza unikaniem alkoholu, braniem leków)
Czy zdiagnozowano u Ciebie chorobę od razu po wypadku czy może były jakieś objawy? Jakie? (poza samymi atakami oczywiście)
Trochę utrudnia. Przez nią nie mogłem pójść na wymarzony kierunek (medycyna). Początkowo miałem problemy z rówieśnikami (nie wszystkimi). Nie mogę zrobić prawa jazdy.
Przez pewien czas długo po wypadku bolała mnie często głowa. To pewnie były pierwsze konsekwencje wypadku. Ale wtedy się tym nie przejmowałem.
Nie było takich sytuacji. Takie rzeczy dzieją się głównie przy padaczce fotogenicznej chociaż w mojej też mogą, ale nie muszą przyczynić się do częstości wystąpienia napadów. Zresztą jak już wyżej wspomniałem gry już dawno się znudziły.
Czy używasz urządzeń w stylu komputer czy komórka?
Duży napad w gimazjum na holu (czyli miejscu pogaduszek całej szkolnej społeczności). Później oczywiście zaczęły się drwiny na mój temat. Nie było to przyjemne.
Tak używam, ale z głową. Gry komputerowe jakoś mnie nigdy nie bawiły. Kompa używam głównie do oglądania filmów seriali i przeglądania neta. W czasie studiów służył mi do nauki. W mojej przypadłości trzeba robić to z głową. Robić co jakiś czas przerwy.
Jeśli chodzi o duży atak nie odczuwam bólu. Tylko czuje się kompletnie bezradny, jakiś "wyobcowany" i bardzo wkurzony, że kolejny atak pojawił się. Tak w przypadku dużego ataku tracę kompletnie panowanie nad sobą. Nie mogę poruszyć się , nic mówić.
W przypadku małego ataku też odczuwam dyskomfort i bezradność. Również bólu nie czuje. W zadzie leki atak polega na tym, że trzęśie albo podskakuje mi prawa noga. (bez utraty stabilności
Odpowiedziałem na to już wcześniej i dodałem do powiązanych.
Dostałem raz ataku na holu w gimnazjum. Od razu zrobiło się kółko i obserwowanie. Później pojawiały się śmiechy, różne insynuacje, dopowiadania. Skończyło się to jak jedne gówniarz z I klasy gimnazjum chciał przykozaczyć przy starszych i zaczął się ze mnie naśmiewać. Dwa ciosy w nerki ( żeby było sprawiedliwie prawa i lewa dostały po jednym "razie") skończyły się nieprzyjemności, ale to uczucie wyobcowania pozostało. Oczywiście nie wszyscy się ode mnie
Czy czujesz się pokrzywdzonym przez los?
Czy jesteś religijny i uważasz że Bóg wystawia Cie na próbę?
Czy mimo choroby jesteś w stanie czerpać z życia dużo radości?
Co sądzisz o ludziach którzy szczerze Ci współczują? Jak patrzysz na takie współczucie, drażni Cię?
1. Początkowo tak. Od dłuższego czasu doszedłem do wniosku, że nie ma sensu użalać się nad soba. W żaden sposób nie poprawi mojej sytuacji, wręcz przeciwnie.
2.Jestem religijny, ale nie doszukuje się wszędzie ręki "Boga".
3. Odkąd ataki padaczki ustały życie sprawia mi przyjemność. Mogę prawie zawsze robić to co inne, zdrowe osoby. Ale zawsze to będzie "prawie". Jakieś podświadome uczucie mówi mi, że nie mogę żyć pełną piersią.
4.
Na chwilę obecną myślę jednak, że warto ale praca na pewno nie będzie taka pewna jak 3-4 lata temu. Dzięki tej ustawie refundacyjnej nie powstaje już tyle aptek.
Wydaje mi się, że po tym kierunku możesz zostać też przedstawicielem medycznym, ale nie jestem pewien.
Moja siostra też ma padaczkę także wiem jak napad może przerażająco wyglądać szczególnie dla ludzi którzy się tego nie spodziewają.
Padaczka ujawniła się dopiero parę lat po wypadku. Rodzice słusznie nie widzieli sensu ciągania się po sądach
Jak najbardziej przemęczenie, a także jak już wspomniałeś głodowanie.
Nie
Czy fakt, że masz ograniczenia w życiu większe od zdrowych ludzi jest dla Ciebie trudny?
Czy radzisz sobie z tym na co dzień? I w jaki sposób sobie z tym radzisz?
Czy korzystałeś np z pomocy psychologa. Dla 10 letniego dziecka to musi być szok i czy ktoś w tym profesjonalnie pomagał?
Powiem tak. Na początku byłem strasznie wkurzony, zasmucony i apatyczny. Wiedziałem, że czekają mnie ograniczenia i moje życie już nigdy nie bedzie takie samo, że jestem naznaczony piętnem.Otoczenie szkolne też nie pomagało
A gdy już dojrzałem. Doszedłem do wniosku, że użalanie nad sobą w niczym nie pomoże, wrecz przeciwnie. Niektórzy mają gorsze schorzenia i jakoś dają sobie. Pomogło też przejście do liceum. Ludzie zupełnie inaczej nastawieni do takich spraw. Mili,