Był rok 2005 lub 2006. Od 2 lat używałem telefonu Sony-Ericsson T230, który wszedł na rynek w sierpniu 2003 roku. Kolorowy ekran o rozdzielczości 101 x 80 px z 4k kolorów, dzwonki polifoniczne, obsługa tylko prymitywnych gier bez javy, 0,4 mb wbudowanej pamięci bez możliwości rozbudowy. Telefon miałem w mixie w Idei. Używałem go głównie do SMS-ów ze znajomymi, telefonowania z rodzicami. Za pośrednictwem prymitywnego WAP był dostęp do grupy darmowych multimediów Sony Ericssona - tapet, dzwonków, a nawet gier. Te ostatnie ograłem jednak błyskawicznie. Najbardziej w pamięć zapadł mi minigolf, naprawdę grywalnie zrobiony.
Wiadomo jak to jest za dzieciaka - taki telefon to było podstawowe narzędzie życiowe i nawet jeśli było prymitywne, ciągle się w nim siedziało. Po prostu poznało się jego wszystkie zakamarki i możliwości systemu. No ale używałem go już wspomniane 2 lata, niedrogi telefon się już potężnie zestarzał i trochę zużył, zamortyzował - można było pomyśleć o czymś poważniejszym. Miałem odłożone kilka stówek.
#codziennienowydumbphone
Sprawdzam - ostatni wpis sprzed ponad roku. Kurła, ale ten czas leci