I co dzień widzę rękę,

Która ga­si radość,

A za­pala świadomie,

Pus­te obietnice.

Splątały nas włosy wiatru zlepione deszczem,

ściga na czarnych skrzydłach żarłocznych stado.

Milcz! Uciekamy. Zdążymy. Tak, wiem, daleko jeszcze.

O, choćby było najdalej, muszę dojechać, dojadę!

Wiele jest myśli których obecności nie chcę,

Nie chcę już życia skalanego codziennością.

Żałuję gniewu i chwil z którymi nie mogę się pogodzić,

Nie mogę wyrzucić z siebie uczuć które dalej tkwią.

Bezsilność, bezwład, małostkowość istnienia,

Boli mnie, oj boli, wylecz mnie z bólu.

Noc była i padał deszcz;

A gdy spadał, był deszczem,

A gdy już spadł, stawał się krwią.

I stałem w bagnie pomiędzy wysokimi nenufarami,

I deszcz mi padał na głowę,

I nenufary wzdychały, jeden do drugiego,