Albo że będzie można łamać prawo i mówić, że tak trzeba, bo od prawa ważniejsze jest dobro narodu. „Tak się robi politykę”, tłumaczą mi. A ja tego nie akceptuję. Nie akceptowałem, kiedy robiła tak Platforma, i nie akceptuję teraz. (...) Nie podoba mi się personalizacja polityki, atakowanie konkretnych osób, ślizganie się po przodkach. Nie podoba mi się „buractwo”, które się rozpanoszyło: to, że właśnie nikt sobie nie narzuca żadnych ograniczeń, wszystko można

Bauman pisze zatem o społeczeństwie rozmontowanym, tj. o społeczeństwie ludzi rozerotyzowanych, ale pozbawionych miłości, ludzi pracujących, ale pozbawionych miejsc pracy, ludzi poszukujących bezpieczeństwa, ale stale przerażonych, ludzi mających dostęp do wiedzy, ale żyjących w niepewności, ludzi pragnących bogactwa i celebrujących bogaczy, ale doświadczających biedy, ludzi, którym wydaje się, że jeszcze coś tworzą, ale już dawno temu zostali przekształceni w konsumentów.