#anonimowemirkowyznania
Mam problem z moim niebieskim. Jesteśmy razem od 4 lat. Mój partner ma niskie poczucie własnej wartości (wyniesione z dzieciństwa) i dużo kompleksów. Każda, nawet najmniejsza porażka go dołuje: spięcia z przełożonym w pracy, komentarz w code review, trudne zadania w pracy, no ogółem jakikolwiek popełniony "błąd". Ostatnio znajomy powiedział mu, że jest za chudy, to potem pół dnia chodził smutny i to przeżywał.
Gdy go poznałam, dostrzegłam w nim wspaniałego człowieka (którym jest nadal!) i starałam się go wspierać najmnocniej jak potrafiłam: pocieszałam go, powtarzałam mu, że jest wspaniałym, mądrym, dobrym człowiekiem, że powinien w siebie wierzyć i pomimo porażek nie zniechęcać się. Starałam się mówić mu o pozytywach, powtarzać, że ma wspaniałych przyjaciół, że dużo w życiu osiągnął, że jest niezwykle dobrym człowiekiem, że go uwielbiam, że ma super poczucie humoru... Był bardzo dzięczny za wsparcie, zawsze powtarzał że bardzo mu to pomaga, a ja wierzyłam, że jeśli będę mu to wystarczająco dużo razy powtarzać, to może kiedyś faktycznie w to uwierzy.
Mamy czwarty rok związku i jest bez zmian. Czuję, że się wypalam: nie mam już siły angażować się emocjonalnie w każdy jego dołek i gorsze samopoczucie. Ja też mam czasem zły, smutny dzień (wiadomo, wszyscy jesteśmy tylko ludźmi - od niego też nie wymagam, aby każdego dnia był super szczęśliwy) i widzę, że wzięcie się w garść, aby wesprzeć mojego niebieskiego, kosztuje mnie coraz więcej energii. Ostatnio, ku mojemu przerażeniu, zaczęłąm się denerwować, gdy on się smuci. Niebieski chodzi od 3 lat na terapię do psychologa i psychiatry, ale w sumie to nie wiem, czy to w ogóle przynosi jakieś rezultaty...
Mam problem z moim niebieskim. Jesteśmy razem od 4 lat. Mój partner ma niskie poczucie własnej wartości (wyniesione z dzieciństwa) i dużo kompleksów. Każda, nawet najmniejsza porażka go dołuje: spięcia z przełożonym w pracy, komentarz w code review, trudne zadania w pracy, no ogółem jakikolwiek popełniony "błąd". Ostatnio znajomy powiedział mu, że jest za chudy, to potem pół dnia chodził smutny i to przeżywał.
Gdy go poznałam, dostrzegłam w nim wspaniałego człowieka (którym jest nadal!) i starałam się go wspierać najmnocniej jak potrafiłam: pocieszałam go, powtarzałam mu, że jest wspaniałym, mądrym, dobrym człowiekiem, że powinien w siebie wierzyć i pomimo porażek nie zniechęcać się. Starałam się mówić mu o pozytywach, powtarzać, że ma wspaniałych przyjaciół, że dużo w życiu osiągnął, że jest niezwykle dobrym człowiekiem, że go uwielbiam, że ma super poczucie humoru... Był bardzo dzięczny za wsparcie, zawsze powtarzał że bardzo mu to pomaga, a ja wierzyłam, że jeśli będę mu to wystarczająco dużo razy powtarzać, to może kiedyś faktycznie w to uwierzy.
Mamy czwarty rok związku i jest bez zmian. Czuję, że się wypalam: nie mam już siły angażować się emocjonalnie w każdy jego dołek i gorsze samopoczucie. Ja też mam czasem zły, smutny dzień (wiadomo, wszyscy jesteśmy tylko ludźmi - od niego też nie wymagam, aby każdego dnia był super szczęśliwy) i widzę, że wzięcie się w garść, aby wesprzeć mojego niebieskiego, kosztuje mnie coraz więcej energii. Ostatnio, ku mojemu przerażeniu, zaczęłąm się denerwować, gdy on się smuci. Niebieski chodzi od 3 lat na terapię do psychologa i psychiatry, ale w sumie to nie wiem, czy to w ogóle przynosi jakieś rezultaty...
Zwycięzca będzie wylosowany jakoś jutro po południu.
#programista #programista15k #programowanie #programujzwykopem #naukaprogramowania #javascript #python #informatyka
źródło: comment_1618595499WVdQKgr7NqaSN0qwdyuT3N.jpg
Pobierz@deadIift: serio jesteś jakiś dziwny. Ludzie mają Cię po nogach całować za jakieś śmieszne konto. Jak chcesz to rób rozdajo a jak nie to
@deadIift:Co to za logika? Jak 1 tys plusów nie będzie, to nie zrealizujesz rozdajo? Ja już swój zabrałem. W głównym poście trzeba było to napisać.