9 kwietnia 193 roku żołnierze z Legio XIV Gemina ogłosili cesarzem namiestnika Panonii Górnej Lucjusza Septymiusza Sewera.
Końcówka 192 i początek 193 roku przyniosła duże zamieszanie w Cesarstwie Rzymskim. 31 grudnia 192 roku zamordowany został Kommodus, jego następca Pertynaks zginął 28 marca 193 roku z rąk zbuntowanych pretorianów. Wakującą purpurę kupił sobie Dydiusz Julian, jednak i jemu nie było pisane długie panowanie.
Hans Delbrück wielkim historykiem był. Wielu uważa go za ojca chrzestnego historii wojskowości. Jeżeli zajmujesz się tematyką związaną z historią wojskowości w starożytności, to musisz znać Delbrücka, albo przynajmniej udawać, że znasz. Niektórzy z naszych rodzimych historyków wręcz przesadzają z uwielbieniem do Niemca.
Na pewno jego dzieło "Antyczna sztuka wojenna" wydane w czterech tomach jest pozycją klasyczną. Trzeba przyznać że mimo upływu wielu dekad nie trąci myszką i wciąż jest przydatne.
Zagadnienie wojskowości rzymskiej należy do jednego z najpopularniejszych tematów ze starożytności. Paradoksalnie jednak w Polsce nie doczekaliśmy się wielu prac poświeconych armii rzymskiej. Tę dotkliwą lukę w pewnym stopniu wypełniła książka A.K. Goldsworthy „Armia rzymska na wojnie 100 p.n.e-200 n.e”.
Polscy czytelnicy mieli już okazję zapoznać się z twórczością A.K.Goldsworthy’ego – wydawnictwo Amber wydało swego czasu dwie świetne książki tego autora – „W imię Rzymu. Wodzowie, których
Michał Norbert Faszcza to autor, którego już nie trzeba przedstawiać. Autor te ma już bowiem na koncie kilka bardzo udanych książek i zdążył sobie mimo stosunkowo młodego wieku wyrobić solidną markę.
„Bunty w późno republikańskich armiach rzymskich (88-30 przed Chr.) to kolejna interesująca książka, która wyszła spod jego ręki.
Książka liczy 282 stron. Podzielona została na siedem rozdziałów. W pierwszym omówione zostały źródła wykorzystane przy pisaniu pracy. W drugim rozdziale Faszcza opisuje zmiany w
„Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e.”
Marek Wilczyński to jeden z moich ulubionych autorów. Profesor ma na koncie kilka świetnych prac, by wspomnieć z tych nowszych chociażby: „Królestwo Swebów – regnum in extremitate mundi” czy „Gejzeryk i „czwarta wojna punicka”.
Pierwsze co mi przychodzi do głowy myśląc o książce „Germanie w służbie zachodniorzymskiej w V w. n.e.” – to że jest ona gruba – 562 strony budzą respekt.
Miło mi ogłosić że Antyczny.blog nawiązał współpracę z wydawnictwem Napoleon V.
Z tej okazji wszyscy czytelnicy otrzymają 10% kod rabatowy do zrealizowania w sklepie internetowym wydawnictwa. Tym samym otrzymujecie najlepszą cenę na książki Napoleona w internecie.
Filip II zapytał Spartan: „w jakim charakterze ma przybyć do Sparty, czy jako wróg, czy jako przyjaciel”. Spartanie odpowiedzieli: „w żadnym”. Przymierzam się do wydania debiutanckiej książki o wojnach Sparty z Macedonią i zbieram środki na sfinansowanie tego celu na platformie wspieram.to.
Na wspieram.to trwa kampania crowdfundingowa, której celem jest wydanie mojej debiutanckiej książki „Wojny spartańsko-macedońskie 338–206 p.n.e''. Jednym z patronów medialnych jest znane również z działalności na wykopie Imperium Romanum.
Na wspieram.to trwa kampania crowdfundingowa, której celem jest wydanie mojej debiutanckiej książki „Wojny spartańsko-macedońskie 338–206 p.n.e''. Jednym z patronów medialnych jest znane również z działalności na wykopie Imperium Romanum.
"Zgodnie z rozkazem królewskim, atak pancernej kawalerii na lewym skrzydle powinien poprzedzić 'wymiatający" atak rydwanów bojowych z kosami, "które miały otworzyć walkę przed pierwszymi szeregami, a następnie po pierwszym uderzeniu wycofać się" (Appian). Jakiż to zły demon podsunął Antiochowi ten nieszczęsny zamysł, który spowodował klęskę w całej bitwie? Król powinien zostawić przestarzałe wozy bojowe w obozie lub umieścić je w rezerwie, a najlepiej porąbać, spalić
9 kwietnia 193 roku żołnierze z Legio XIV Gemina ogłosili cesarzem namiestnika Panonii Górnej Lucjusza Septymiusza Sewera.
Końcówka 192 i początek 193 roku przyniosła duże zamieszanie w Cesarstwie Rzymskim. 31 grudnia 192 roku zamordowany został Kommodus, jego następca Pertynaks zginął 28 marca 193 roku z rąk zbuntowanych pretorianów. Wakującą purpurę kupił sobie Dydiusz Julian, jednak i jemu nie było pisane długie panowanie.
9
źródło: comment_6zTDqRgf73NoXg4n8Sa4Q6S1c8ughqSK.jpg
Pobierz