Hej, mam wrażenie, że wpadłem w depresję. Nie jestem pewny, bo nigdy nie było tak źle przez tak długo. Odwlekałem od siebie tę myśl, bo przecież zawsze byłem duszą towarzystwa, naczelnym śmieszkiem w ekipie, a tymczasem od kilku lat coś się zaczęło zmieniać, a generalnie zawsze było ok. Od początku listopada, od przyjazdu do domu na Wszstkich Świętych nieustannie jestem przygnębiony i smutny, mam ciśnienie na płacz, chociaż staram się nie płakać. Jednocześnie studiuję dziennie i pracuję na pół etatu na dosyć odpowiedzialnym stanowisku, co przekłada się na stres w pracy. Nie raz klienci dzwonią podczas zajęć, muszę wychodzić odbierać, załatwiać sprawy, niektórzy prowadzący przywykli. Wiąże się to z tym, że w mojej głowie w pracy jestem cały czas i kładąc się spać myślę, czy wszystko załatwiłem. Do tego tata od roku chory na raka, z nim mama, po której widać, że jest ciężko z tym wszystkim. O ile przez wakacje było w porządku z pracą na cały etat, tak teraz jazda z uczelni do pracy, czasem dwa razy dziennie, powroty o 19:00 na mieszkanie, przestałem dawać radę to godzić. Czuję się zmęczony życiem, nie mam na nic ochoty wracając wieczorem, a jak przychodzi weekend mam ochotę nie wychodzić z łóżka. Doszło do tego, że śmiechem reaguję jedynie na stres.
Obok tego jest moja dziewczyna, którą kocham, jesteśmy razem 3 lata i z którą mieszkam razem od wakacji. Była zatem świadkiem moich stanów emocjonalnych, mojej zmiany. Ja nie potrafię otwarcie powiedzieć, że jest mi mega źle jako mężczyźnie. Zacząłem z nią rozmowę o tym ostatnio, że chyba rzucę tę pracę, bo to jest mega męczące, na co otrzymalem odpowiedź, że pewnie, to dobry pomysł, widać, że mi to nie służy i temat się uciął. Chciałem powiedzieć jej o tym, że jadąc do pracy stresuję się tym, co tam zastanę, że dźwięk powiadomienia służbowego telefonu wyzwala we mnie nieprzyjemne uczucia, ale nie miałem nie wiem, odwagi? Rozmawiamy wieczorem jak tam dzień, ale przerodziło się to z mojej strony w odpowiedź: eee dobrze, w głębi wiedząc, że wcale dzień taki nie był, a ona też nie drąży tematu.
@AnonimoweMirkoWyznania: z doświadczenia mogę powiedzieć, że dziewczyny (nie tylko te ze związku) mają problem z pomaganiem facetowi z depresją. nie wiem czy zbyt się angażują i same źle się zaczynają czuć czy co innego, ale po pewnym czasie zaczynają się odcinać. Bycie z osobą w depresji to duży ciężar. Nie oczekuj od niej, że będzie cały czas wsparciem. Jeśli nie terapia to pogadaj z kumplem o problemach, mniej emocjonalnie do
Istnieją jakieś #narkotykizawszespoko bezpieczniejsze i zdrowsze od kodeiny? Przynoszące ulgę w #depresja (znajomy chce zażyć, a ja jestem przeciwny temu z powodu uzależnień jak i paracematolu)? #kodeina
#anonimowemirkowyznania Czy jeśli udam się do psychiatry i powiem że mam myśli samobójcze z zakupionym środkiem który posłużyłby mi do tego (bez zdradzania szczegółów) to jest taka opcja że zostanę "zatrzymany" i zawezwie bagietmajstrów?
Powiem tak choruje na depresję i biorę escilatopram. Dzisiaj pojechałem do psychiatry na wizytę. Pojechała również ze mną moja siostra, ponieważ się o mnie martwi i również chciała porozmawiać z lekarzem. Po kilku minutach wizyty ogarnął mnie szok. Lekarz zaczął źle się do mnie odnosić. Powiedział mi prosto w twarz, że go #!$%@? moje zachowanie i że jego zdaniem mam #!$%@?. Całą wizytę traktował mnie jak gówno i psychopatę, a dla mojej
prywatnie byłem u ok 5 i żaden się tak nie zachowywał. Pomyśl o pójściu prywatnie, 100-200 co wizytę ale myślę że warto przeboleć. Im lepiej się będziesz dogadywał z lekarzem tym lepiej Ci pomoże